ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶಿವ ಭಕ್ತನಿದ್ದ. ಆತ ಕೌಪೀನ ಧರಿಸಿ, ಒಂದು ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ. ಈ ಭಕ್ತನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು, ರಾಜನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಅರಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅನುಗ್ರಹಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿ, ಒಪ್ಪಿಸಿ, ತನ್ನ ರಥದಲ್ಲೆ ಅರಮನೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆತಂದ. ಅವನಿಗೆ ರಾಜಭವನದಲ್ಲಿ ಭವ್ಯ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಭೋಜನವೂ ಆಯಿತು. ಮರುದಿನ ಭಕ್ತ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದ. ಆಗ ಅವನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನ ಖಚಿತ ಹಾರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ತನ್ನಂಥ ಜಂಗಮ ಭಕ್ತ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೂ ರಾಜನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತಿದೆ. ಇದೊಂದು ಹಾರ ಇಲ್ಲವಾದರೂ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ತಾನೇ ಕೇಳಿದರೂ, ಹಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡು, ಅರಮನೆಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ.
