‘‘ಆಪ್ತರೆಂದರೆ ಬೇಕಾದವರು ಎಂದಷ್ಟೇ ಅರ್ಥವಲ್ಲ; ವಿವೇಕಿಗಳ ಮತದಲ್ಲಿ ಆಪ್ತರೆಂದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ತಪೋಜ್ಞಾನಬಲಗಳಿಂದ ರಜಸ್ಸು ತಮಸ್ಸುಗಳನ್ನು ದಾಟಿದವರು. ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ನಿರ್ಮಲವೂ, ಅವ್ಯಾಹತವೂ ಆದ ಪರಜ್ಞಾನ ಉಳ್ಳವರು. ಇವರೇ ಶಿಷ್ಟರು, ವಿಬುದ್ಧರು. ಇಂತಹವರು ಆಡುವ ಮಾತು ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ಸತ್ಯವೇ. ರಜಸ್ಸು ತಮಸ್ಸುಗಳಿಲ್ಲದವರು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಏಕೆ ನುಡಿಯುವರು?’’ ಎಂಬ ಶ್ರೀರಂಗ ಮಹಾಗುರುಗಳ ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಣೀಯ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ, ಇಡೀ ಪುರಕ್ಕೆ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ಕುಲಪುರೋಹಿತರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜಮನೆತನಕ್ಕೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದುದು ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರರ್ಹ¾ ವಸಿಷ್ಠರಂತಹವರು, ದ್ವಾಪರದಲ್ಲಿ ಧೌಮ್ಯರು, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ ಮೊದಲಾದವರು ಮತ್ತು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಚಾಣಕ್ಯ, ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರಂತಹವರು. ಇಂದು ಅಂತಹ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ವಿರಳವಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಭರತಭೂಮಿಯು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಜ್ಞಾನಿಶ್ರೇಷ್ಠರಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳು ಲೋಕದಲ್ಲಿವೆ. ‘ಶಾಸನಾತ್ ತ್ರಾಣನಾತ್ ಚೈವ ಶಾಸ್ತ್ರಮಿತ್ಯಾಹುಃ’ ಎಂಬಂತೆ ನಮಗೆ ವಿಧಿ ನಿಷೇಧಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಶಾಸನವನ್ನು ಅದೇಶಿಸಿ, ಇಹ ಪರಗಳ ಜೀವನ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಅವುಗಳ ಅನುಸಂಧಾನವೂ ಕೂಡ ಜೀವನದ ಸುಭದ್ರತೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗಿವೆ. ಲಭ್ಯವಿರುವ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳ ಒಳನೋಟದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಸರ್ವ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಸುಭದ್ರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.
