ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಳೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಇಷ್ಟುದ್ದದ ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದು ತ್ರಿಕೋನಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಡಚಿ ಸುತ್ತಿ ಜೋಕರ್ನ ಟೊಪ್ಪಿಯಂತೆ ಮಾಡಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೇಳೆಕಾಳು ಸುರಿದು ತೂಗಿ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಹಂಗೇ ಒತ್ತಿ ಸೀಲ್ ಮಾಡಿಕೊಡೋರು. ಅದ್ಯಾವ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಸೀಲು ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ ಪೊಟ್ಟಣ ಉಲ್ಟಾ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಬೀಳ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಬೆಲ್ಲ, ಮೆಣಸು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಹಂಗೇ ಪೇಪರ್ ಹಾಸಿ ಅದ್ರ ಮೇಲೆ ಅವನ್ನಿಟ್ಟು ತೂಗಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಪೇಪರ್ ಮಡಚಿ ಅಲ್ಲೇ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿರೋ ಬಾಬಿನ್ನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ತೂಗ್ತಾ ಇರೋ ಸುತಳಿಯನ್ನ ಎಳೆದು ಅದರ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಿ ಹಾಗೇ ಕಚಕ್ ಅಂತ ಉಗುರಲ್ಲೇ ಕತ್ತರಿಸಿ ಎರಡೂ ತುದಿ ಸೇರಿಸಿ ಸುತ್ತಿ ಕೊಡೋರು. ತದನಂತರ ರದ್ದಿ ಪೇಪರ್ ಬದಲಿಗೆ ಪುಸ್ತಕದ ಬೈಂಡಿಂಗ್ಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಖಾಕಿ ಪೇಪರ್ನ ಖೊಟ್ಟೆ ಮಾಡಿ ಬಳಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಇದೂ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೀತು. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆಂದಿತ್ತು. ಪರಿಸರಸ್ನೇಹಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೇ ದೇಸಿ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ಗೆ ಬಳಸುವ ಜತೆಗೆ ಮರುಬಳಕೆಗೆ ಆಸ್ಪದ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಬಂತು ನೋಡಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕು! ಇದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪೇಪರ್ಚೀಲ, ಬಟ್ಟೆಚೀಲಗಳೆಲ್ಲ ಮೂಲೆಗೆ ಸರಿದವು. ಈಗ ಒಂದು ತೊಲೆ ಲವಂಗದಿಂದ ಒಂದು ಕ್ವಿಂಟಾಲ್ ಅಕ್ಕಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವೇ. ಮನೆಯಿಂದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೈಬೀಸುತ್ತ ಬರುವ ಸವಲತ್ತು ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಜನಾನೂ ಸೋಮಾರಿಗಳಾದರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಂಗಡಿಯವ್ನೇ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾರಿ ಬ್ಯಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡೋ ಕಾಲ ಬಂತು. ಇನ್ನು ಪ್ರಿಪ್ಯಾಕ್ಡ್ ವಸ್ತುಗಳದ್ದು ಕೇಳಬೇಕೇ? ಗುಟ್ಕಾದಿಂದ ಎಣ್ಣೆ ಕ್ಯಾನ್ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್! ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗ್ಲೇ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಏನೇನೋ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಬಂದವು. ಅಲ್ಲೂ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ವುಯ. ಈ ಭರಾಟೆಗೆ ರದ್ದಿ ಪೇಪರ್, ನೂಲು ಸುತ್ತೋ ಖೊಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಮೂಲೆ ಸೇರಿದ್ವು. ಜನ ಬಳಸಿ ಬಿಸಾಕಿದ ಈ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲಗಳೆಲ್ಲ ಗಲ್ಲಿಗಟಾರದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸೇರ್ಕೊಂಡು ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕೃತಕ ನೆರೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಫಲವತ್ತತೆ ನಾಶ ಮಾಡಿದವು. ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹೊಟ್ಟೆನೂ ಸೇರಿ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು ತಂದವು. ಸಮುದ್ರದ ತಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಜಲಚರಗಳನ್ನೂ ಸಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಕರಗದ ಈ ವಸ್ತುಗಳ ಅಪಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗೂ ಈಗೀಗ ಅರಿವು ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಟ್ಟೆ ಚೀಲ, ಪೇಪರ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಜನ ಕೂಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಗೆ ಬೈಬೈ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.
