ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಶ್ರೀರಾಮಲಲ್ಲಾನ ಪ್ರಾಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿತು. ಇದೊಂದು ಸಮಷ್ಟಿ ಹಿತದ ಸಂಭ್ರಮ. ಅಮೃತ ಘಳಿಗೆ ಆಗಿತ್ತು ಕೂಡ. 16 ಸದ್ಗುಣಗಳ ಸಂಗಮ ಪ್ರಭು ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ. ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಆತನ ಆದರ್ಶ ದಾರಿದೀಪ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಆತನಲ್ಲಿ ಈ ಶಕ್ತಿ, ಸಹನೆ, ಆದರ್ಶ ಬರಲು ಕಾರಣವೇನು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಲು ಇದು ಸಕಾಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾರಾದರೂ ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಕಂಡು ಬರುವ ವಾಸ್ತವಾಂಶ ಅಂದರೆ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಸಮತೋಲಿತ ಹತೋಟಿ. ಆತನಿಗೆ ಪ್ರತಿ ಹಂತ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಎದುರಾದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ನೋಡಿದರೆ ಆತನೂ ನಮ್ಮಂತೆ ಧೃತಿಗೆಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಮ ಹಾಗೆ ಧೃತಿಗೆಡಲಿಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬೆಣ್ಣೆ ಕರಗಿದಂತೆ ಕರಗಿದವು. ಅಲ್ಲದೇ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಕರಗಿಸಿದ ಪರಿ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಮಾದರಿ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಮಾಜದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುವಂತಾಗಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಹತಾಶೆ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆ ಮಂದಿ ಜತೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ಒದರಾಟ, ಚೀರಾಟ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ, ಮನೆಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಮೇಲಾಗಿ ಕೂಡಲೇ ಆಗದಿದ್ದಾಗ ರೌದ್ರಾವತಾರ ತಾಳುತ್ತೇವೆ. ಸಹನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಭಾರದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬದುಕು ಖಿನ್ನತೆ ಎಂಬ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿದೆ.
