ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಚೈತನ್ಯದ ಪುನರುಜ್ಜೀವನ

ವರ್ಷದ 365 ದಿನಗಳಿಗೂ 365 ವಿಭಿನ್ನ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶವೇ ಭಾರತ. ಇಡೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿತ್ತು. ಇಂದು ಉಳುಮೆ ಮಾಡುವ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಾಳೆ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡುವ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಿತ್ತು. ನಾಡಿದ್ದು ಕಳೆ ತೆಗೆಯುವ ದಿನವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದೂ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇನ್ನೂ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಾಗಿದ್ದು, ಪೊಂಗಲ್ ಅಥವಾ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಎಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರ ಜೀವನ ಬಹಳಷ್ಟು ದಯನೀಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿವೆ ಮತ್ತು ರೈತರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಹೊಸದೇನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪೊಂಗಲ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರೈತರು ತಮ್ಮ ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಸಿಂಗಾರಗೊಳಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ವರ್ಣರಂಜಿತವಾದ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಹಚ್ಚಿ, ಅಪಾರ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ರೈತರು ಕೇವಲ ಐದನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ, ಈ ಎರಡು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನಾಚಿಕೆಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ಹಾನಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಮಾಡಲು ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಬದುಕಲು ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ಕೃಷಿ, ಕೇವಲ ಲಾಭದಾಯಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ, ಹೃದಯ ವಿದ್ರಾವಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ಆನಂದರಹಿತ ಕೃಷಿಯು ನಾವು ಇಂದು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೈತರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಸಂಪರ್ಕದೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾವನೆ ಇತ್ತು. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ಬಹುತೇಕ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನಾವು 1..4 ಬಿಲಿಯನ್ ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ರೈತರು ಸಾಧಿಸಿರುವ ಒಂದು ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ, ಅವರು ಹೊಂದಿರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಶಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ 140 ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಣ್ಮರೆಯಾದರೆ, ನಾವು ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗಬಹುದು.

ಆದ್ದರಿಂದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪುನಶ್ಚೇತನ ನಡೆಯುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಇದು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರವು ನೀತಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರವು ಹೋಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಈಶದ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ, ನಾವು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವನದ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿತರಂತಲ್ಲ; ಹಳ್ಳಿಯು ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ.

ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಲ್ಲ. ಇಂದು, ನಿಗಮಗಳು ತುಂಬ ದೊಡ್ಡದಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉದ್ಯಮವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಾಲ್ಲೂಕನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತರಬೇತಿ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು, ದಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬಹುದು. ನಾನು ತೆಂಗಿನ ಮರವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಏನನ್ನಾದರೂ ನೋಡುವ ಮೊದಲು ಎಂಟು ವರ್ಷ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಶಿಕ್ಷಣ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಫಲ ನೀಡುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಅದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಫಲ ನೀಡದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿರಿಸಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತೀರಿ, ಅದು ನಿಮಗೆ ಸಮರ್ಪಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದಿರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ದುರುಪಯೋಗವಾಗದಂತೆ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆಯಾಗದಂತೆ, ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬಹುದು.

ರ್ಕಾರ, ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಉದ್ಯಮಗಳು ಪಾಲುದಾರಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು. ನಾವು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 140 ಕೋಟಿ ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಯೋಚಿಸುವ ವಿಧಾನವಲ್ಲ. ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸಿ. ನಾವು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು!