ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದು ನಾವಿರುವ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಜತೆ ಉತ್ತಮ ರಕ್ಷಣಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಹಿತಕಾರಿ. ಇಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ಹಿಂದೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿತು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿತು, ನಮಗೆ ಕೊಡದೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿತು, ಅದನ್ನು ಕೊಬ್ಬಿಸಿತು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹಲುಬುವುದು ಮೂರ್ಖತನ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಅಮೆರಿಕ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಬಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮದೇ. ಚೀನಾ ಬಗ್ಗೆ ಅಮೆರಿಕ ಅದೆಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಹೇಳಿದರೂ ನೆಹರು ಸರ್ಕಾರ ಚೀನೀ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೇ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು, ತಾನು ಅಲಿಪ್ತ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳುತ್ತಲೇ ಸೋವಿಯತ್ ಯೂನಿಯನ್ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಅತ್ತ ಅಮೆರಿಕ ತನ್ನ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜತೆ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು, ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿತು. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಪೂರೈಸಿದಂತಹ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೇ ನಮಗೂ ನೀಡುವುದಾಗಿ 1957ರಲ್ಲಿ ಐಸೆನ್ ಹೋವರ್ ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿತು. ನೆಹರುಗೆ ಅದು ಬೇಡವಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ದುರದೃಷ್ಟ ಅಷ್ಟೇ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾರತೀಯರ ದುರದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ ಆಗಿನ ನೆಹರುರ ವಂದಿಮಾಗಧ ‘ವಿದ್ವಾಂಸರು’ ಹಾಗೂ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಇದಾವುದನ್ನೂ ನಮಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿ ಸುರ್ಜೀತ್ ಮಾನ್ಸಿಂಗ್ ಇದನ್ನು ದಾಖಲಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಾದ ಮೇಲೂ, ತಾನು ಪೂರೈಸಿದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧವೇನಾದರೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಬಳಸಿದರೆ ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ಬಿಡಿಭಾಗಗಳ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನೂ ತಡೆಹಿಡಿಯುವುದಾಗಿ ಅಮೆರಿಕ ನಮಗೆ ವಾಗ್ದಾನ ನೀಡಿತ್ತು. ಆ ಪ್ರಕಾರವೇ, 1965ರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಯುದ್ಧ ಆರಂಬಿಸಿದಾಗ ಅಮೆರಿಕ ತನ್ನ ಮಾತಿನಂತೇ ನಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ‘ಇನ್ನು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ, ಕೆಂಪುಕೋಟೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಧ್ವಜ ಹಾರಾಡಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂಬ ಉದ್ಧಟತನದ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭಿಸಿದ ಅಯೂಬ್ ಖಾನ್ ಹದಿನೈದೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕದನವಿರಾಮಕ್ಕಾಗಿ ದಮ್ಮಯ್ಯಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಪೂರೈಕೆ ಕುರಿತಾದ ಅಮೆರಿಕದ ಕ್ರಮ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಭಾರತ ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೋವಿಯತ್ ಯೂನಿಯನ್ನತ್ತ, ಅಮೆರಿಕ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದತ್ತ ಸರಿಯುತ್ತ ಹೋದದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ಕಥೆ. ಇಂದು ಚೀನಾದಿಂದ ನಾವು ಯುದ್ಧದ ಅಪಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಮೆರಿಕ ನಮಗೆ ಸಾಮರಿಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಹಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ.
