ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣವು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಆಡಳಿತಶಾಹಿಯ ಹೆಗ್ಗುರುತು. ಈ ಬಣ್ಣವು ವರ್ಣಲೋಕದ ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿಯ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 700ರ ಸಮಯದಿಂದಲೂ ಇದರ ತಯಾರಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿವೆ. ಈ ಬಣ್ಣದ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಸಾಮ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಶ್ರೇಯ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಬಳಸಿದ್ದು ಕೋಚಿನಿಯಲ್ ಎಂಬ ಕೀಟವನ್ನು. ಈ ಪರಾವಲಂಬಿ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಲಿಕ್ ಆಮ್ಲದಿಂದ ರಕ್ತಗೆಂಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜರ ಪೋಷಾಕುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಾಣಿಯ ಲಿಪ್ಸ್ಟಿಕ್ವರೆಗೆ ಈ ಬಣ್ಣ ಬಳಕೆಯಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಭಾರಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕಾಗೆ ಹಲವು ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕವಾಗಿಯೂ ಲಾಭದಾಯಿಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ದುರಂತವೆಂದರೆ ನೂರು ಗ್ರಾಂ ರಕ್ತಗೆಂಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಪಾಪಾಸು ಕಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಜೀವಿಸುವ ಸುಮಾರು 14 ಸಾವಿರ ಕೋಚಿನಿಯಲ್ ಕೀಟಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದು 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ. ಅದೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ. 1856ರಲ್ಲಿ ವಿಲಿಯಂ ಪರ್ಕಿನ್ ಎಂಬ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಟಾರ್ ಬಳಸಿ ಮಲೇರಿಯಾಗೆ ಮದ್ದನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದು ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕವಾದ ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣ. ಅದನ್ನು ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡ ಆತ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪೇಟೆಂಟ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡ. ಈ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದೇ ತಡ ಈ ಆಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಟಗಾರರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಮಗದಷ್ಟು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಹಲವಾರು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬಿತು. ವೆಚ್ಚ, ತಯಾರಿಕಾ ವೇಗ, ಬಾಳಿಕೆ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಅನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ಬಣ್ಣಗಳು ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬತ್ತಳಿಕೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಕಟ್ಟಡ, ವಾಹನ, ಆಭರಣ, ಪ್ರಸಾಧನ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಈ ಬಣ್ಣಗಳು ರಾರಾಜಿಸತೊಡಗಿದವು. ಈ ಎಲ್ಲ ಅನುಕೂಲತೆಗಳ ನಡುವೆ ಎಲ್ಲ ಕೃತಕ ವಸ್ತುಗಳಂತೆ ಇವೂ ಸಹ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿರುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ವಸ್ತೋದ್ಯಮವು 6,25,000 ಟನ್ಗಳಷ್ಟು ರಾಸಾಯನಿಕ ತಾಜ್ಯವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಪಾಲು ಕೃತಕ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವಂತಹ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳದ್ದು.
