ಇಷ್ಟು ಪರಿಮಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದುದು ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯರಾದ ಶಂಕರರ ವಿಶೇಷ. ಈ ಸಂಭಾಷಣೆ ‘ಏಕ ಶ್ಲೋಕೀ’ ಎಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೂ ಒಳಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಚೈತನ್ಯವೇ ಪ್ರೇರಕಶಕ್ತಿ. ಆ ಚೈತನ್ಯವಾದರೋ ಮಹಾಚೈತನ್ಯನಾದ ಭಗವಂತನ ಅಂಶ, ಕಿಡಿ. ಇದನ್ನು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಸುಖಿಸಿದವರೇ ಈ ದೇಶದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು. ಲೋಕದ ಮಾನವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ತುಂಬಿದ ಆನಂದದಿಂದ ಬಾಳಲಿ ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಶಯ. ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಅದ್ವೈತ ಎಂದುದು. ಭಗವಂತನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು. ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಇವತ್ತಿದ್ದು ನಾಳೆ ಇಲ್ಲವಾಗುವಂತಹವು. ಎಂದೇ-ಮಿಥ್ಯ. ಆದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರುವುದಾದ್ದರಿಂದ ಅದು ಸತ್ಯ-ಬ್ರಹ್ಮ ಸತ್ಯ. ಈ ವೈದಿಕವಾದ ಅರಿವನ್ನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲು ಅವತರಿಸಿ ಬಂದ ಆಚಾರ್ಯಪುರುಷರೇ ಪೂಜ್ಯ ಶಂಕರ ಭಗವತ್ಪಾದರು. ಅವರ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಜೀವಿತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಅರಿವನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಅವರು ಕೈಗೊಂಡ ಸಾಧನೆಗಳೇ ಪವಾಡ ಸದೃಶ. ಅದ್ವೈತದ ಅರಿವು ನಿರಂತರ ಸಾಧನೆ, ತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯ. ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಎಂದೇ ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಆನಂದದ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಏರುವಂತಾಗಲೆಂದು ಸೋಪಾನ ರೂಪವಾಗಿ ಅನೇಕ ಸ್ತೋತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳನ್ನು, ಭಾಷ್ಯಗಳನ್ನು, ಪ್ರಕರಣ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಅವರು ರಚಿಸಿದರು.
