ಅವರ ಹಿರಿಯರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲರಾ ರೋಗ ಬಂದಿತ್ತಂತೆ. ಆಗಿನ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಊರಿನ ಎಲ್ಲರೂ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಊರಹೊರಗೆ ವಾಸಿಸತೊಡಗಿದರು. ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಡಿಕೆ-ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳಿಂದ ಗುಡಿಸಲುಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಿುಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಗುರುಗಳ ಪೂರ್ವಜರ ಗುಡಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯ ಜಾಡಿ, ಅದರ ತುಂಬ ರುಚಿಯಾದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಗಳು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಜಾಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ದಿವಸ ಮನೆಯವರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗುಡಿಸಲಿನ ಸಂದಿಯಿಂದ ಕೈಯ್ಯೊಂದು ಜಾಡಿಯಿಂದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಿದೆ! ಇವರು, ‘ಕಳ್ಳನು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ’ ಎಂದು ಹೋಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರಂತೆ. ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ, ‘ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇಂದೇಕೆ ವೃಥಾ ಹುಯಿಲೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದನಂತೆ. ಕಳ್ಳನಿಂದಲೇ ಯಜಮಾನನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ಷೇಪ!. ಎಂದರೆ ದುರ್ಗಣಗಳು ಬಹುಕಾಲ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನೆಲೆಯೂರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದುವೇಳೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ತಳವೂರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಓಲೈಸಿ ಅದನ್ನು ಒಲಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮಗೆ ಬೇಡದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ಬೇಕಾದ ಆತ್ಮಗುಣಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
