ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಂಬಾರಿಕೆ ನಿಂತ ನೀರಾಗಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಸುಬಿನಿಂದ ಕುಂಬಾರರು ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಚಕ್ರದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರಗಳು, ಸೌದೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಒಲೆಗಳ ಬಳಕೆ, ತರಬೇತಿ ಹೊಂದಿದ ನುರಿತ ಕೆಲಸಗಾರರು ಸಿಕ್ಕಿ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಉದ್ಯಮವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದರೆ ಕುಂಬಾರರು ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಗೂಡುಗಳ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಬೆಂಕಿ ಮುಂದೆ ಬೆವರಿಳಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ನೋವು ಕುಂಬಾರಿಕೆ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿನ ಜಾರ್, ಟೀಕಪ್, ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್, ಹಣತೆ ಮತ್ತು ಅಲಂಕಾರಿಕ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿಂದ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳಿಯವಾಗಿ ತಯಾರಿಸುವ ಅರಿವೆಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯಿದ್ದು, 60-70 ರೂ. ನಿಂದ 200-300ರೂ ವರೆಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಟೀಕಪ್ ಒಂದಕ್ಕೆ 6 ರೂ. ಇದ್ದರೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ 50-60 ರೂ.ಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜಗ್ 150 ರೂ.ಇದೆ. ಅಡುಗೆಗೆ ಮಡಕೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಕುಂಬಾರರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಬೇಡಿಕೆ ಇರುವ ಅರಿವೆ ಮತ್ತಿತರ ಒಂದೆರಡು ರೀತಿಯ ಮಡಕೆ ಮಾಡಿ ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ತಂದು ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರಿಗೆ ಮಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
