ಅಂತ್ಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ದೇಹ ಬಿಡುವನೋ ಅದೇ ಅವನ ಪುನರ್ಜನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವದು. ಮಾನವರ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳು ಅವರವರ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೇ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿಯೂ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಕೆಟ್ಟವನಾಗಿಯೂ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರವರ ಕರ್ವದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವರವರ ಮರುಜನ್ಮ ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಷಯವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮ್ಮತವೇ ಆಗಿದೆ, ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗೆ ಬರಬಹುದು- ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಕರ್ಮದ ಸಂಪರ್ಕವೇ ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಪಾಸಕನಾದ ಜೀವನಿಗೆ ಕರ್ಮ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲ, ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವರೂ ಪರಮಾತ್ಮನಂತೆ ಒಂದೇ ವಿಧವಾಗಿ ಸುಖಮಯವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕೆಲವರು ದುಃಖಿಗಳು, ನಿರ್ಗತಿಕರು, ಕುರೂಪಿಗಳು, ಕೆಲವರು ರೋಗಿಗಳು, ಕೆಲವರು, ನಿರೋಗಿಗಳು, ಕೆಲವರು ಶ್ರೀಮಂತರು. ಕೆಲವರು ಬಡವರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅರೆ ಆಯುಷ್ಯವುಳ್ಳವರು, ಕೆಲವರು ದೀರ್ಘ ಆಯುಷ್ಯವುಳ್ಳವರು ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವೈವಿಧ್ಯಗಳು ಮೊದಲ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗಾದವು?
