ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿಸುವ ಸಾಧನ ಪೆನ್ನು

ಪೆನ್ನು ಎಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅದೊಂಥರಾ ಖುಷಿ. 3 &4 ವರ್ಷದವರಾಗಿರುವಾಗಲೇ ತಂದೆಯ ಪೆನ್ನನ್ನು ತೆಗೆದು ಏನಾದರೂ ಗೀಚಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಗೀಚಿದ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ಲೇಟು ಬಳಪ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಅಥವಾ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ನೀಡಿ ಗೀಚಲು ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಏನೇ ಕೊಟ್ಟರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೆನ್ನಿನ ಮೇಲಿರುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಕುತೂಹಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗದು. ಪೆನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗಲೂ ಪೆನ್ನು ಕೈಗೆಟಕುವುದಿಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೇಟಿನಲ್ಲಿ ಬಳಪದ ಕಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗೀಗ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಬಳಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಐದನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಾದರೂ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಪೆನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹೋದರೆ ಟೀಚರ್​ ಬೈಗುಳ ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಪೆನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಾತ್ರ ಬಳಸುವ ವಸ್ತು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ತನಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದ ಮೇಲಿನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಕನೋ, ಅಣ್ಣನೋ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ತನಗೇಕೆ ಬರೆಯಲು ಪೆನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ, ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಮಾತ್ರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಹುಸಿ ಕೋಪದ ಜೊತೆಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ಪೆನ್ನನ್ನು ಬಳಸುವ ಸಂದರ್ಭ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಗ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ, ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್ನುಗಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಟಕ್​ಟಿಕ್​ ಪೆನ್ನು, ರಿಫಿಲ್​ ಪೆನ್ನು, ಇಂಕ್​ ಪೆನ್ನು, ಜೆಲ್​ಪೆನ್ನು, ಬಾಲ್​ಪಾಯಿಂಟ್​ ಪೆನ್ನು, ಸ್ಕೆಚ್​ಪೆನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಲವು ಪೆನ್ನುಗಳಿವೆ. ಕೆಂಪು, ಕಪ್ಪು, ನೀಲಿ, ಹಸಿರು ಶಾಯಿಗಳ ಪೆನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಕೆಂಪು ಶಾಯಿ ಟೀಚರ್​ಗೆ, ಹಸಿರು ಶಾಯಿ ಹೆಡ್​ಮಾಸ್ಟರ್​ಗೆ, ನೀಲಿ ಶಾಯಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಮಕ್ಕಳು ತಾವೂ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿ, ಹಸಿರು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಆಸೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ, "ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿ, ಐಎಎಸ್​, ಐಪಿಎಸ್​ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದರೆ ಹಸಿರು ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಹಾಕಬಹುದು' ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನನಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೆನ್​ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅತೀವ ಆಸಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಕುತೂಹಲ. ಬಹುಶಃ ಪೆನ್ನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಆರಂಭ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯವರು ಬಳಸುವ ಪೆನ್ನು ಇತ್ತಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪೇಪರ್​ನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವುದೋ, ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದು ಈಗಿನ ಬಾಲ್​ಪೆನ್​ನಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನು. ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ಅದರ ಶಾಯಿ ಖಾಲಿಯಾದಾಗ ತುಂಬಿಸಿಕೊಡಲು ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಯಿ ಬಾಟಲಿನಿಂದ ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ನೀಲಿ ಶಾಯಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ಅದರ ನಿಬ್​ ತೆಗೆದು ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಕಸವನ್ನು ಬ್ಲೇಡ್​ ಅಥವಾ ಸೂಜಿಯ ಮೂಲಕ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಯಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ, "ಇದೇನು ಮಾಡಿದೀರಿ' ಎನ್ನುತ್ತ ಪೆನ್ನಿಗೆ ಶಾಯಿ ತುಂಬಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ರೀತಿಯನ್ನು, ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಜನ ಪೆನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಪೆನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೋಟಿನ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಆಗ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅದರ ಶಾಯಿ ಕಾರಿ, ಜೇಬು ತುಂಬ ಶಾಯಿಯಾಗಿ ಅಂಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಶಾಯಿಪೆನ್ನನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಜತನದಿಂದ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದೆರಡು ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಬಾಲ್​ಪಾಯಿಂಟ್​ ಪೆನ್ನುಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಲಗ್ಗೆಯಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆಮರೆಗೆ ಸರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಬಾಲ್​ಪಾಯಿಂಟ್​ ಪೆನ್​ಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಪ್ರಚಲಿತವಾದುದೆಂದರೆ ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್​ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಪೆನ್​ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಮೊಂಟೆಕ್ಸ್​, ಸೆಲ್ಲೋಗ್ರಿಪ್ಪರ್​ ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಕಂಪನಿಯ ಪೆನ್ನುಗಳೂ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯ ಪೆನ್​ಗಳು ಇಷ್ಟ. ದಪ್ಪನಾಗಿ ಬರೆಯುವ, ತೆಳು ಅರ ಮೂಡಿಸುವ, ವೇಗವಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಅನುಕೂಲವಾದ... ಹೀಗೆ. ವಿವಿಧ ಕಂಪನಿಗಳ ಪೆನ್ನುಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಒಂದರಲ್ಲೆ ಮೂರು&ನಾಲ್ಕು ಬಣ್ಣದ ರೀಫಿಲ್​ಗಳು ಇದ್ದ ಪೆನ್​ಗಳೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಜೊತೆಗೆ ಗೊಂಬೆ ರೀತಿಯ, ಉದ್ದನೆಯ, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಪೆನ್​ಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು.

ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವಾಗ "ಇದೇ ಪೆನ್ನಿನಲ್ಲೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ ಬರೆದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಕ್ಸ್​ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ' ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಐದಾರು ಇದ್ದ ಪೆನ್​ ತಯಾರಿಕಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಇಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಮೂರು ರೂಪಾಯಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಲಕ್ಷ ರೂ.ವರೆಗೆ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಪೆನ್​ಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ.

ನನಗೂ ಅನೇಕರು ಪೆನ್​ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಆತ್ಮೀಯರಿಗೆ ಪೆನ್​ಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಪೆನ್​ಗಳಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ವಿದೇಶಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಪೆನ್​ಗಳೂ ನನ್ನ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್​ಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನೂ "ಮಂಜೂಷಾ' ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪೆನ್​ಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಹಕ್ಕಿ ಅಥವಾ ನವಿಲು ಗರಿಯನ್ನು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಬರೆಯಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ವಿಷು ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ ಅಭ್ಯಾಗತರಿಗೆ ಶ್ರೀಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಓಲೆ ಬರೆದು ಕಳುಹಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಇದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು ಜಾತ್ರೆಯ ಮೊದಲನೇ ದಿವಸ ತಾಳೆಗರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಪುರೋಹಿತರು (ಜೋಯಿಸರು) ಬರೆದಿರುವ "ಶ್ರೀ ಮಂಜುನಾಥ ಪ್ರಸನ್ನಃ & ಮಹಾರಾಜೇ ಶ್ರೀ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಶ್ರೀ ಡಿ. ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು ಸ್ವಸ್ತಿಶ್ರೀ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ತಿಂಗಳು, ವಾರ, ದಿನಾಂಕ ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ವಿವಿಧ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಯಾವ ದಿನ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಂದೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಭತ್ತು ದಿನಗಳ ಉತ್ಸವಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜರುಗುತ್ತವೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಿಂದ ಬರುವವರನ್ನು ಕರಕೊಂಡು ಹಸಿರುವಾಣಿ&ಹೊರೆಕಾಣಿಕೆ ಸಮೇತ ಬಂದು ಶ್ರೀಮುಡಿ ಗಂಧ ಪ್ರಸಾದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು& "ಇತಿ ಶುಭಮಸ್ತುಃ ಡಿ. ವೀರೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಗಡೆ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಓಲೆಗೆ ಹೆಗ್ಗಡೆ ಪೀಠದ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಂಠದಿಂದ ಸಹಿ ಹಾಕುವ ಕ್ರಮವಿದೆ. ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಪೆನ್​ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಮಹಾಗಣಪತಿಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ರಚಿಸುವಾಗ ಗಣಪತಿಯ ಲೇಖನಿ ಮುರಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಬರವಣಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತನ್ನ ದಂತವನ್ನೇ ಮುರಿದು ಲೇಖನಿಯನ್ನಾಗಿಸಿ, ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ಪುರಾಣ ಕತೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನು 90ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ "ಶಕಲಕ ಬೂಂ ಬೂಂ' ಎಂಬ ಧಾರಾವಾಹಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳ ಇಷ್ಟದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಸಂಜು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನಿಗೆ ದೊರೆತ ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಮತ್ತದರ ಸುತ್ತಲಿನ ಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಜು ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಒಂದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ನ ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ ಆ ಹುಡುಗ ಯಾವ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದರೂ, ಅದು ನಿಜವಾಗುತ್ತದೆ! ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾಯಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ನಿಜವಾದ ನಾಯಿ ಉದ್ಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಮರದ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದರೆ ಮರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಪಡೆಯಲು ದುಷ್ಟರು ಬೆನ್ನತ್ತುವುದು, ಅವರನ್ನು ಸಂಜು ತನ್ನ ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಎದುರಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯ, ಕುತೂಹಲಕಾರಿ, ಮನರಂಜನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮಕ್ಕಳ ನೆಚ್ಚಿನ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ತನಗೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಬೇಕು ಎಂದು ಆಸೆಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ ಮ್ಯಾಜಿಕ್​ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪೆನ್ಸಿಲ್​ಗಳು ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಪೆನ್​, ಪೆನ್ಸಿಲ್​ ಇವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಬರವಣಿಗೆ ಸಾಧನಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ, ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ, ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೊದಲ ಬಾಗಿಲುಗಳು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಆಕರ್ಷಣೆ, ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರೆಯುವ ಕಾತರ, ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿದ ಚಿತ್ತಾರಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಕಲಿಕೆಯ ಮೊದಲ ಗುರುತುಗಳು. ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪೆನ್ನಿನ ರೂಪ ಬದಲಾದರೂ, ಅದರ ಮಹತ್ವ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನಿಂದ ಬಾಲ್​ಪಾಯಿಂಟ್​ವರೆಗೂ, ರೆನಾಲ್ಡ್ಸ್​ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಾನಾ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಆಕರ್ಷಕ ಪೆನ್​ಗಳವರೆಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮಕ್ಕಳ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ, ಬರಹಗಾರರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪೆನ್ನನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಎನ್ನುವ ಕಲಿಕೆಯ ಆಸ್ವಾದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಪೆನ್​ ಎಂಬುದು ಬರೆಯುವ ಸಾಧನವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಸಂಸತಿ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಪರಂಪರೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತುವ, ದಾಖಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ. ಜೊತೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಜ್ಞಾನ, ಸಂಸತಿ, ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ ಚಿರಸ್ಥಾಯಿಯಾಗಿಸುವ ಸಾಧನ.

-(ಲೇಖಕರು ಶ್ರೀಕ್ಷೇತ್ರ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಗಳು)