ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವಕೇಂದ್ರಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಸುಖ-ಸಂತೋಷ ಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಗಮನಿಸುತ್ತ, ಅದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಒತ್ತು ನೀಡುತ್ತ ಬದುಕಿದರೆ ಜೀವಜಗತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತನ್ನಂತೆಯೇ ಇತರರೂ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ, ನೋವು-ನಲಿವುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಸಹೃದಯತೆಯು ಬೇಕು. ತನ್ನ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಅನ್ಯರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುವ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಸಮಾಜದ ವಿಘಟ ನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಲೋಕ ಪ್ರಗತಿಯು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಷ್ಟಿಯ ಹಿತ ಚಿಂತನೆ, ಲೋಕ ಮೈತ್ರಿ ಮತ್ತು ಸಮದರ್ಶಿತ್ವವು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಜೀವನಮೌಲ್ಯ. ಪರಿಸರವನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡುವ ಯುದ್ಧ, ಭಯದಿಂದ ಬದುಕುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಹಿಂಸಾಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಲೋಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಲೋಕ ಸಂಸಾರದ ಕ್ಷೇಮ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯುದಯದಲ್ಲಿ ಕರ್ತವ್ಯ ಗಳಿವೆ. ಪುಟ್ಟ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಯೊ ಬ್ಬರು ಪಾಲಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿವೆ. ತನ್ನ ಸುಖ, ತನ್ನ ಅರಾಮದಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸಿ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಮೋಹ, ಮದ, ಮತ್ಸರಗಳಿಂದಾಗಿ ಕುಟುಂಬವು ಒಡೆದುಹೋಗುವ, ವಿದ್ವೇಷವು ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿಯು ಸಂಘಜೀವನಕ್ಕೆ ಮಾರಕವೇ ಹೌದು.
