ಈ ಪರಂಪರೆ ಈಗಲೂ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ದೇವಾಲಯಗಳ ಬಲಿ ಪರಂಪರೆಗೆ ವಿರೋಧ, ಜಾನಪದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕಾರದ ಟೀಕೆ, ವಿರೋಧ, ಕುಹಕ ಇವೆಲ್ಲ ಅದರ ಮುಂದುವರಿಕೆಯ ಭಾಗ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಶನಿ ಶಿಂಗಣಾಪುರ ದೇವಾಲಯ, ಶಿರಡಿ ದೇವಾಲಯ, ಶಬರಿಮಲೈ ದೇವಾಲಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ವಿವಾದಗಳಾದವು. ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ಶ್ರದ್ಧಾಕೇಂದ್ರಗಳು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರನ್ನು ಚುಂಬಕದಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ. ಏಕಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ- ಮತ- ಪಂಥ- ಭಾಷೆ ಭೇದಗಳಿಲ್ಲದೆ ಜನರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣದ ನಂತರ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳೇ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಆಗಿವೆ. ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠದ ಈ ಹಿಂದಿನ ಗುರುಗಳನ್ನು ವಿನಾಕಾರಣ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸಿ ಬಂಧಿಸಿದ ಇತಿಹಾಸ ಕಣ್ಣಮುಂದೆಯೇ ಇದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಮಠ ಮಂದಿರಗಳನ್ನು, ಹಿಂದೂ ಧಾರ್ವಿುಕ ನಾಯಕರನ್ನು ವಿವಾದದ ಕೇಂದ್ರ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ, ಧಾರ್ವಿುಕ ನಾಯಕರು, ಶ್ರದ್ಧಾ ಕೇಂದ್ರಗಳೇ ಏಕೆ ಟಾರ್ಗೆಟ್? ಇತರ ಮತಗಳು ಏಕಿಲ್ಲ? ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವ್ಯವಹಾರ ವಿವಾದ ಏಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅವರಲ್ಲಿ ಹುಳುಕುಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಕಾರಣ, ಅವು ಇವರ ಅಜೆಂಡಾದ ಭಾಗವಲ್ಲ.
