ಭಾರತದ ಸೌಂದರ್ಯವಿರುವುದೇ ಅದರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಧರ್ಮ, ಪಂಥ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸಮಾನತೆಯ ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲು ಹೋದರೆ, ದೇಶದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೇ ನಾಶವಾಗುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಧಾರ್ಮಿಕ ಭಾವನೆಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿರುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಬಹುದು. ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಅಥವಾ ತಾರತಮ್ಯದಂತಹ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಆದರೆ, ಈ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ಒಳಗೆ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಆ ಸಮುದಾಯದ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಬರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಹೇರಲ್ಪಡಬಾರದು.
