ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಸಾವು ಹೆಣ್ಣುಹೆತ್ತವರ ಒಡಲ ನೋವು

ನನಗಿಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದೆ ಅಮ್ಮ... ಈ ಜನರ ಎದುರು ಅಳುವುದಕ್ಕೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಟ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಜೀವನ ನರಕ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅಮ್ಮ. ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು.

ಜನ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಿರುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಂಬಿ ಬಂದವರನ್ನು ಸಾಯಿಸುವ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ?

ಮಹಿಳೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬಳೇ ಓಡಾಡುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಹತ್ಯೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಾದರೆ, ‘ಮಹಿಳೆ ತನ್ನದೇ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸುರಕ್ಷಿತಳಲ್ಲ’. ಕಾರಣಗಳು ಏನೇ ಇರಲಿ, ಗಂಡನೇ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ, ಗಂಡನ ಮನೆಯವರ ಕಿರುಕುಳ ತಾಳಲಾರದೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕುಣಿಕೆಗೆ ಕೊರಳೊಡ್ಡುವ, 10-20ನೇ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಜಿಗಿಯುವ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ಕಲಕುತ್ತವೆ. ಸಾಯಿಸುವುದೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂಥವರಿಗೆ ಮದುವೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕಿತ್ತು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ತ್ವಿಷಾ ಶರ್ಮಳನ್ನು ಆರು ತಿಂಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಭೋಪಾಲದ ವರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ತವರು ಮನೆ, ಸೇರಿದ ಮನೆ ಎರಡೂ ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಕುಟುಂಬಗಳೇ. ಗಂಡ ವಕೀಲ, ಅತ್ತೆ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದವರು, ಕಾನೂನು ಗೌರವಿಸುವ ಕುಟುಂಬ, ಮಗಳು ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೆತ್ತವರ ಭಾವನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ಪಾಲಿನ ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದಲ್ಲೇ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮದುವೆಯಾದ ಮಗಳು ಹೊಸಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ಸೀಮಂತಕ್ಕೆ ತವರಿಗೆ ಬರುವಳೆಂಬ ಹೆತ್ತವರ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬಂದಿದ್ದು ಅವಳ ಉಸಿರುನಿಂತ ಸುದ್ದಿ. ಸುಮಾರು ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗ್ರೇಟರ್ ನೋಯ್ಡಾದಲ್ಲಿ ದೀಪಿಕಾ ನಾಗರ್ ಎಂಬ ಯುವತಿ ಗಂಡನ ಮನೆಯ ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದು ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ಸಂಗತಿಯೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಕೆಳಗೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಹೆತ್ತವರು ದೀಪಿಕಾ ಮದುವೆಯನ್ನು ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮೃತದೇಹದ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ಆಕೆಯ ದೇಹದ ನಾನಾ ಭಾಗಗಳು ನಿರಂತರ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಜರ್ಜರಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಕುರುಹುಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗಿದ್ದವು. ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದದವರೆಗೆ ಹಲವು ಕಡೆ ಗಾಯದ, ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ‘ಸ್ಕಾರ್ಪಿಯೊ ಕಾರು, ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ, ಫಾರ್ಚುನರ್ ಕಾರು, 50 ಲಕ್ಷ ರೂ. ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಸಲುವಾಗಿ ಮಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂದೇ ಬಿಟ್ಟರು’ ಎಂದು ಮೃತ ದೀಪಿಕಾ ತಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಕರುಳು ಚುರುಗುಡಿಸುವಂತಿತ್ತು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸರಿಸುಮಾರು 5700 ಮಹಿಳೆಯರ ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಕಿರುಕುಳದ ಸಾವುಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಅಂಕಿಅಂಶ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಪರಾಧಿ ದಾಖಲೆಗಳ ಬ್ಯೂರೋದ (ಎನ್‌ಸಿಆರ್‌ಬಿ) ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ, ಗಂಡ ಅಥವಾ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಂದ ಹಿಂಸೆ, ಕಿರುಕುಳದ 1.2 ಲಕ್ಷ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಈ ರೀತಿ ಕೌಟುಂಬಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ದೂರು ನೀಡುತ್ತಿರುವವರು ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮಹಿಳೆಯರ ಪೈಕಿ ನೂರಕ್ಕೊಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ದೂರು ನೀಡುವುದರಿಂದ ಜೀವನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾಳಾಗುವುದೇ ವಿನಾ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗಲಾರದು ಎಂಬ ಭೀತಿ ಎಂದು ತಜ್ಞರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕಾನೂನು, ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೂಡ ದಪ್ಪ ಚರ್ಮದಿಂದ, ಮಂದಗತಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 2022ರಲ್ಲಿ ತನಿಖೆ ನಡೆದು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ 6160 ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶೇಕಡ 2.03 ಕೇಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಎನ್‌ಸಿಆರ್‌ಬಿ ದಾಖಲೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ದೇಶದ ವಿವಿಧ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ 60577 ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಸಾವಿನ ಪ್ರಕರಣಗಳು ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ 1231 ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, 2189 ಕೇಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಆರೋಪಿಗಳು ಖುಲಾಸೆಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜ ಎತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಬಂದಳು ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ದೇಶ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ, ಅದೇ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಬೆಳೆದು ವಿದ್ಯಾವಂತಳಾಗಿ, ತವರು ಮನೆಯ ಹೊಸಿಲು ದಾಟಿ ಗಂಡನ ಮನೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ದೊರೆತಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ-ವಾತ್ಸಲ್ಯ- ಸುರಕ್ಷಿತ ವಾತಾವರಣವೇ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸಿಗುವ ಯಾವ ಭರವಸೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣು ಕುಲಕ್ಕೆ ಹೊರಗೆ, ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು ಪಂಚಾಮೃತ ಎನ್ನುವ ಕಾಲಘಟ್ಟವನ್ನು ದಾಟಿ ನಾವು ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಸಮಾನ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಮಾನ ಅವಕಾಶದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡನ ಮನೆ ಹೊಸ್ತಿಲು ತುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತನ್ನೆಲ್ಲ ವಿದ್ಯೆ-ಬುದ್ಧಿ- ಸಮಾನತೆ- ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗಂಟುಮೂಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಗಂಡನ, ಅತ್ತೆ, ಮಾವಂದಿರ ಅಡಿಯಾಳಿನಂತೆ ಬದುಕುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಈಗಲೂ ಭಾರತೀಯ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿದೆ ಎಂದರೆ ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು, ಶಿಸ್ತಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೆತ್ತವರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದಂಡಿಸುವ, ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ವಾತಾವರಣವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಗೀಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಧುನಿಕ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಲಾಲನೆ-ಪಾಲನೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಡೆದು-ಬಡಿದು ಮಾಡಿಯೇ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುವ ಕಾಲ ಈಗಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅನುನಯದಿಂದ, ಸ್ವತಃ ತಾವೂ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕಲಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಆಧುನಿಕ ಪಾಲಕರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಸುವ ಕುಟುಂಬಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ. ತಾವು ಪಡುವ ಕಷ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಟ್ಟದಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆಸುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಾಲಕರು, ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಗದರಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿರಬಹುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಹೊಡೆದು-ಬಡಿದು ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ- ಮಮತೆ- ಘನತೆಯ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ಒಮ್ಮೆಯೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಂದ ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನದೆ ಬೆಳೆದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮದುವೆಯ ಬಳಿಕ ಗಂಡನಿಂದ ಹೊಡೆತ ತಿನ್ನುವ, ಒದೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಸಲಾಖೆಯಿಂದ ಇರಿದ ಯಾತನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. 

ಹಾಗಾದರೆ, ಮದುವೆ, ಸಪ್ತಪದಿ, ದಾಂಪತ್ಯಗಳ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು?ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾದರೂ ಏನು? ತಾನು, ತನ್ನವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಮನೆ, ಹೊಸ ಜನ, ಹೊಸ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮಗಳನ್ನು ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ, ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣ ಯಾಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ? ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಕಾಯುವಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ ಮಗಳನ್ನು ವರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾತ್ವಿಕನೋ, ಗಿಡುಗನೋ, ಕಟುಕನೋ ಎಂದು ಅರಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಹೊಸದಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಮಗಳಂತೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅದೇ ಸೊಸೆ ಮುಂದೆ ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರನ್ನೂ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರಳೇ? ನಿಜ, ಎಲ್ಲ ಮನೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗಂಡ- ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರ ತಪ್ಪು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲೂ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ವರದಕ್ಷಿಣೆ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಶೀಲ ಶಂಕಿಸಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಮತ್ತಿತರ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ರಾಣ-ರಂಪ ನಡೆಯುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಸೆಗೆ ಕೊಡಬಾರದ ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟು, ನೇಣು ಹಾಕಿ, ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ, ರೈಲು ಹಳಿ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು, ಕೆರೆ, ಬಾವಿ, ನಾಲೆಗೆ ದೂಡಿ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುವಂಥ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಮಾನವೀಯತೆ ಸತ್ತು ರಾಕ್ಷಸೀಗುಣದ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಮೆರೆಯುವ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಮುಖವನ್ನು ವಿಡಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಉದ್ಯೋಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಘನತೆಯಿಂದ, ವಿನಯವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ನೈತಿಕ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ‘ವಿದ್ಯಾ ದದಾತಿ ವಿನಯಂ’ ಎಂಬ ಮಾತೀಗ ಔಟ್‌ಡೇಟೆಡ್. ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಡಿಗ್ರಿ ಗಳೊಂದಿಗೆ ದರ್ಪ, ದುರಹಂಕಾರ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವ ನಮ್ಮ ಯುವಜನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಚಾರಕ್ಕೂ ಸಿಡುಕುವುದು, ಕೂಗಾಡುವುದು, ಹೊಡೆದಾಡುವುದು, ಕೆಟ್ಟ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ನಿಂದಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಇದೇನಾ ಇವರೆಲ್ಲ ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆ ಅನ್ನಿಸದಿರದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಬೆಳೆದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಿಯಕರನಿಂದ, ಗಂಡನಿಂದ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ತಿವಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಗೋಡೆಗೆ ತಲೆ ಬಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀಲ್ಸ್, ವಿಡಿಯೋ ನೋಡುವಾಗ ಹೆತ್ತ ಕರುಳಿಗೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾರತೀಯ ವಿವಾಹ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಮಗಳನ್ನು ಧಾರೆ ಎರೆಯುವಾಗ ಹಾಗೂ ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಹೆಣ್ಣು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ತನ್ನ ಅಳಿಯನ ಬಳಿ ಮಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ‘ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಗಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರಮುಖ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳಾದ ಧರ್ಮ (ನ್ಯಾಯದ ಹಾದಿ), ಅರ್ಥ (ಸಂಪಾದನೆ/ಆರ್ಥಿಕತೆ) ಮತ್ತು ಕಾಮ (ಸಾಂಸಾರಿಕ ಸುಖ) ಈ ಮೂರರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವಳನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು,’ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವರನು ‘ನಾತಿಚರಾಮಿ‘ (ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ) ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ‘ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಿದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿದ್ದ ಮಗಳು ಇಂದು ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕುವುದು ನಿನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಏನಾದರೂ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳಾದರೆ ಅಥವಾ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಕೊರತೆಯಿದ್ದರೆ, ಅವಳನ್ನು ಕೋಪದಿಂದ ನೋಡದೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿದ್ದಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳು’ ಎಂದು ಭಾವುಕವಾಗಿ ತಂದೆ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಇದನ್ನೇ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಕವಿ ವೀ. ಸೀತಾರಾಮಯ್ಯನವರು ಕಾವ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಎಮ್ಮ ಮನೆಯಂಗಳದಿ ಬೆಳೆದೊಂದು ಹೂವನ್ನು |

ನಿಮ್ಮ ಮಡಿಲೊಳಗಿಡಲು ತಂದಿರುವೆವು ||

ಕೊಳ್ಳಿರೀ ಮಗುವನ್ನು ಎಮ್ಮ ಮನೆ ಬೆಳಕನ್ನು |

ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯನು ತುಂಬಲೊಪ್ಪಿಸುವೆವು ||

ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅಳಿಯನಿಗೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೆತ್ತವರು, ಮಗಳಿಗೂ ಬುದ್ಧಿಹೇಳಿಯೇ ಕಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ಹೆತ್ತಮನೆಗಿಂದು ಹೊರಗಾದೆ ನೀ ಮಗಳೆ |

ಈ ಮನೆಯೇ ಈ ಇವರೇ ನಿನ್ನವರು ಮುಂದೆ ||

ಇವರೆ ತಾಯ್ಗಳು ಸಖರು ಭಾಗ್ಯವನು ಬೆಳೆಸುವರು |

ಇವರ ದೇವರೆ ನಿನ್ನ ದೇವರುಗಳು ||

ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆ, ಸೇರಿದ ಮನೆಯನ್ನು ಬೆಳಗುವ ದೇವತೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಸೊಸೆಯನ್ನು ದೇವರ ಪಾದ ಸೇರಿಸದೆ ಮನೆಯ ಮಗಳಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಸಮಾಜ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.