ಪುಣ್ಯವಿಶೇಷದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯಜೀವಿತ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲೋಸುಗ ಸಾಗುವ ಆತ್ಮಯಾತ್ರೆಯ ಒಂದು ಹಂತ. ಈ ಯಾತ್ರೆ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗಲೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಆತ್ಮನಿಗೆ ದೇಹವೆಂಬ ರಥ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೆಂಬ ಕುದುರೆಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಎಂಬ ಲಗಾಮು, ಬುದ್ಧಿಯೆಂಬ ಸಾರಥಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಅಂದರೆ ವಿವೇಕವೆಂಬ ಸಾರಥಿಯ ಮೂಲಕ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕತೆಯತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಕೌಶಲವು ಮಾನವನಿಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗಿದೆ. ಉಳಿದ ಜೀವಜಂತುಗಳಿಗೆ ಈ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ ತೃಪ್ತನಲ್ಲ, ಸದಾ ಸಂತಪ್ತ. ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯಗಳೆಂಬ ಮೂರು ಅವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ದಾಟಿದರೂ ಆತನಿಗೆ ಬದುಕು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೈಸೋತ ಹೊತ್ತು ಜೀವನೋತ್ಸಾಹವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
