ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವೃಕ್ಷದಂತೆಯೇ ವಿಶ್ವವೆನ್ನುವ ವೃಕ್ಷವು ಅಗೋಚರವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಈ ವಿಶ್ವವೃಕ್ಷವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಾಶ್ವತ್ಥ, ವಿಶ್ವಾಶ್ವತ್ಥ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಅದು ಉಳಿದ ತರುಗಳಂತೆ ಬಾನಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿ, ನೆಲದಾಳಕ್ಕೆ ಬೇರುಗಳನ್ನಿಳಿಸಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತದ್ದಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮಾಶ್ವತ್ಥದ ಬೇರುಗಳು ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ವ್ಯೋಮದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ. ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆ, ಬಿಳಲು-ಎಲೆಗಳು ವಸುಂಧರೆಯತ್ತ ಚಾಚಿವೆ. ಅಸಂಖ್ಯ ಜೀವರಾಶಿಗಳು ಈ ವಿಶ್ವಾಶ್ವತ್ಥದ ಶಾಖೆಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಗುರಾಗಿ, ಎಲೆಯಾಗಿ, ಹೊಂದಳಿರ ಪಲುಕಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಮರದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಲುಗುತ್ತಿರುವ ಎಲೆಗಳಿಗೆ ಬೇರುಗಳೇ ಪೋಷಕ. ರೆಂಬೆ-ಕೊಂಬೆ, ಕಡ್ಡಿ-ಕಡ್ಡಿಗಳು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುವಂತೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮಚೈತನ್ಯವೊಂದು ವಿಶಾಲ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದೆ. ಜೀವನು ಆ ವಿಶಾಲ ವೃಕ್ಷದ ಒಂದಂಶವಾಗಿ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಉದ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಪರಮಾತ್ಮನತ್ತ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಜೀವನು ದೇವನನ್ನು ಸೇರಬೇಕಾದರೆ ಜಗತ್ತು ಎಂಬ ಸೇತುವನ್ನು ದಾಟಲೇಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಜೀವರುಗಳು, ಅವುಗಳ ಸಂಸಾರ, ಬದುಕು ಎಲ್ಲವೂ ಭಗವಂತನಿಗೇ ಸೇರಿದುದು. ಆತನೊಳಗೆ, ಆತನನ್ನು ಆಧರಿಸಿಯೇ, ಆತನಿಂದಲೇ ವಿಶ್ವದ ಜೀವನ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ನಿಸರ್ಗದತ್ತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿವೆ. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ದುಃಖಿತರಾಗಿರುವ ಅನೇಕರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ದಕ್ಕದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನೆನೆದೋ, ನಿರಾಶೆ-ನೋವುಗಳಿಗೆ ನಲುಗಿಯೋ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕೀಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಖಿನ್ನರಾಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಬದುಕಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾದ ಅವಕಾಶಗಳು ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆ ಎಂದರಿತು ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತುಡಿಯುವ ಜೀವಗಳು ವಿಶ್ವವೃಕ್ಷದ ಐಸಿರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಪರೋಪಕಾರ, ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದನೆ, ಪ್ರೇಮಭಾವಗಳಿಂದ ಬಾಳಿದಾಗ ಬದುಕು ಆಪ್ತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
