ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ವಿವರಣೆಗಳು. ಆದರೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಥೈಸಬೇಕಾದ್ದು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ನೂರಾರು ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಶಕ್ತಿಗೂ ಮಣಿಯದೆ, ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗದೆ ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಆಶಿಸುವುದನ್ನೇ, ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದನ್ನೇ ‘ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜೀವನ’ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಗಾಳಿ, ಬಿಸಿಲು, ಮಳೆ, ಭೂಮಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ನಿರಂತರ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ, ಒಂದೇ ಬೆಳೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಬೆಳೆಯಲಾರದು; ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಒಂದೇ ಕಡೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳೆಯಲಾರದು. ಎಷ್ಟೇ ಜಿಗಿದಾಡಿದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಅಸಹಾಯಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ನಿರಂತರ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಜೀವಿ. ಇದನ್ನು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಮೊದಲು ಕಂಡುಕೊಂಡವರು ವೇದಕಾಲದ ಋಷಿಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ವೇದಗಳ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ನಾವು ಕಾಣುವುದು ಈ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಉಪಾಸನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಅವುಗಳ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೌರವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಬರುವ ‘ನವಗ್ರಹ’ಗಳಿಗೂ ಗಣ್ಯಸ್ಥಾನ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಗಂಭೀರ ಹಾಗೂ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಈ ನವಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಶ್ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ಸೂರ್ಯನೂ ಒಂದು ಗ್ರಹವೇ! ಚಂದ್ರನೂ ಗ್ರಹವೇ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ! ಬೇರೆಲ್ಲ ಗ್ರಹಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಪಡೆದಿವೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜ್ಯೋತಿಷ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಹೆಸರುಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತ. ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದಷ್ಟೇ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ಗ್ರಹಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಮುಂಚೆಯೇ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯರು ನಿರ್ಷRಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರ ಗಮನೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಜ್ಯೋತಿಶ್ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೌರಮಾನ ಮತ್ತು ಚಾಂದ್ರಮಾನ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪದ್ಧತಿಗಳಿವೆ ; ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವರ್ಷಾರಂಭಗಳೇ (ಯುಗಾದಿ) ಇವೆ. ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಒಂದು ಸೂರ್ಯಕೇಂದ್ರಿತ ಅಥವಾ ಸೌರಮಾನ. ಮತ್ತೊಂದು ಚಂದ್ರಕೇಂದ್ರಿತ ಅಥವಾ ಚಾಂದ್ರಮಾನ. ಸೂರ್ಯ ಪೌರುಷವಂತಿಕೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಅಥವಾ ಸಂಕೇತ. ಚಂದ್ರನಾದರೋ ಪ್ರಕೃತಿ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವಿಸುವ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಶಕ್ತಿ. ಹುಣ್ಣಿಮೆ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಗಳಂದು ಮಾನಸಿಕ ಕ್ಲಿಷ್ಟತೆಗಳು, ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳು ಉಲ್ಬಣಿಸುವುದು ಸರ್ವವಿದಿತವೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಹೊರಟರೆ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಅದೇ ‘ಕ್ರಾಂತದರ್ಶಿಯಾಗು; ಕ್ರಾಂತಿಯೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕು’ ಎಂದು. ಪೌರುಷವಿಲ್ಲದ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಅರ್ಥವೇನು?! ಆದ್ದರಿಂದ ಪೌರುಷಕ್ಕೆ ಸಂಕೇತವಾದ, ಸೌರಪ್ರಧಾನ ದಿನವನ್ನೇ ‘ಸಂಕ್ರಾಂತಿ’ಯನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
