ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ವಿನೋದ್ ಮೇಲೆ ಎರಡು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ. ದಳಪತಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾಸ್ ಮನರಂಜನೆ ಕೊಡುವುದು ಹಾಗೂ ನಟನ ಕೊನೆಯ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿಸುವುದು. ಎರಡರಲ್ಲೂ ಮೊದಲನೆಯದಕ್ಕೆ ಶೇ.85ರಷ್ಟು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದರೆ, ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿನೋದ್ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲರ್ಧ ತೆಲುಗಿನ ‘ಭಗವಂತ ಕೇಸರಿ’ ಕಥೆಯಾದರೆ, ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧ ತಮಿಳಿನ ‘ತುಪಾಕಿ’, ‘ಥೆರಿ’, ‘ಎಂಧಿರಾನ್’... ಹೀಗೆ ಹಲವು ಸಿನಿಮಾಗಳು ಇಣುಕು ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಭಗವಂತ ಕೇಸರಿ’ಗೂ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಕಡೆ ವಿಜಯ್ ರಾಜಕೀಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ಒತ್ತಡ, ಧಾವಂತಗಳ ನಡುವೆ ಬರವಣಿಗೆ ಸೊರಗಿದೆ. ವಿಜಯ್ ‘ಜನನಾಯಗನ್’ ಮಾಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಮರಸ್ಯ, ಹಳ್ಳಿ ಜನರಿಗೆ ದಳಪತಿ ಹೀರೋ ಆಗುವುದು, ಸೀ ಸಬಲೀಕರಣ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗುಡ್ ಟಚ್ - ಬ್ಯಾಡ್ ಟಚ್ ಪಾಠ... ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳು ಬಂದರೂ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿಲ್ಲ. ದಳಪತಿ ವಿಜಯ್ ಮಾತ್ರ ಡಾನ್ಸ್, ಡೈಲಾಗ್, ಫೈಟ್ ಮೂಲಕ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಭರ್ಜರಿ ಔತಣ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪೊಲೀಸ್ ಆಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಬಾಬಿ ಡಿಯೋಲ್ ಭೂಗತ ಪಾತಕಿ ಆಗುವ ಹಿಂದಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೇ ಅಸ್ಪಷ್ಟ. ಮಮಿತಾ ಬೈಜು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್, ಪೂಜಾ ಹೆಗ್ಡೆ, ಪ್ರಿಯಾಮಣಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಆಟಕ್ಕುಂಟು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅನಿರುದ್ಧ ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಸಂಗೀತ ವಿಜಯ್ ಮ್ಯಾನರಿಸಂಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ.
