ಈ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಪುರಂದರ ದಾಸರೂ ಬರೆದರು ‘ಮಂಚ ಬಾರದು; ಮಡದಿ ಬಾರಳು, ಕಂಚು ಕನ್ನಡಿ ಹೊನ್ನು ಬಾರದು. ಸಂಚಿತಾರ್ಥದ ಹೊನ್ನು ಬಾರದು; ಸೊತ್ತು ಬಾರದು; ಅತ್ತು ಕರೆಯುವ ಬಳಗ ಬಾರದು. ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೇ’ ಎಂಬುದಾಗಿ. ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿದ್ದರೆ, ಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕು. ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವ ವಿಚಾರಗಳೆಂದರೆ, ನಾವು ಗೈದ ಪರೋಪಕಾರ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು. ಮತ್ತೆ ದಾಸರು ಹೇಳಿದರು: ‘ಅಲ್ಲಿದೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ, ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಸುಮ್ಮನೆ’. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸುಭಾಷಿತವೊಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ ‘ಗೃಹೇಷು ಅತಿಥ್ ವತ್ ವಸೇತ್’ ಎಂದರೆ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನೀನು ಕೆಲ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಇರಲು ಬಂದಿರುವ ಅತಿಥಿಯಂತೆ ಇರಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ಜಾನಪದ ಕವಿಗಳು ‘ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಡಿಗೆದಾರ ನೀನಣ್ಣ. ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕಣ್ಣ’ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಜೀವನ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ನಾನೂ ಬರೆದೆ ‘ಅರ್ಥೈಸು ಬಂಧುಗಳನು ನಷ್ಟದಲಿ, ಅರ್ಥೈಸು ಮಿತ್ರನನು ಕಷ್ಟದಲಿ, ಅರ್ಥೈಸು ಮಕ್ಕಳನು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲಿ, ಅರ್ಥೈಸು ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯನು ನಿನ್ನಂತ್ಯ ಕಾಲದಲಿ, ಅರ್ಥೈಸು ನಿನ್ನ ನೀ ಏಕಾಂತದಲಿ.’
