ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಉಗ್ರ ಗುರುಪಂತ ಸಿಂಗ್ ಪನ್ನು ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿದ್ದು, ಜನವರಿ ಹಾಗೂ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಯಾಗರಾಜ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ಕುಂಭಮೇಳದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಪನ್ನು ಬೆದರಿಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲೇನಲ್ಲ. ಅಯೋಧ್ಯೆ ಶ್ರೀರಾಮ ಮಂದಿರದ ಉದ್ಘಾಟನೆಯ ಮುನ್ನವೂ ಇಂಥ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಒಡ್ಡಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ, ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಬೇಕಿದೆ. ಖಲಿಸ್ತಾನಿ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಈ ಹಿಂದೆಯೂ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ, ಈಗಲೂ ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅದು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕೂಗು ಎಂದಿಗೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ. ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಕೂಗು 1947ರಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಅನಾಹುತ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇತಿಹಾಸ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಸಿಖ್ರು ಧೈರ್ಯವಂತರು, ಶೌರ್ಯವಂತರು ಮತ್ತು ತುಂಬ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಗಳು ಕೂಡ ಹೌದು. ಅವರು ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ, ಬದ್ಧತೆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮದೇ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿರುವುದು ಸಾಧಾರಣ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಕೆನಡಾ ಸರ್ಕಾರ ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಸಿಖ್ರನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಎಲ್ಲ ಸಿಖ್ರು ಖಲಿಸ್ತಾನಿಗಳ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅಭಿಮಾನವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಒಂದೆಡೆ ಕೆನಡಾ ಸರ್ಕಾರ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಶಕ್ತಿಗಳು ಸೇರಿ ಖಲಿಸ್ತಾನ ಚಳವಳಿಗೆ ನೀರು, ಗೊಬ್ಬರ ಒದಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ರಹಸ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ, ಖಲಿಸ್ತಾನ್ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆವೊಡ್ಡುವ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಖಲಿಸ್ತಾನ್ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಮೊಳಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಚಿವುಟಿ ಹಾಕಬೇಕಿದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರು, ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತವರ ವಿರುದ್ಧ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
