ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೌರವಧನದ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವುದೇ ಕೇವಲ 1 ಸಾವಿರ ರೂ. ಅದು ಕೂಡ ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಗ್ರಾಪಂಗಳಲ್ಲಂತೂ ಪಿಡಿಒಗಳ ಕಿರುಕುಳ, ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿದ್ದು, ಸದಸ್ಯರು ಗೌರವಧನಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪಿಡಿಒಗಳ ಮುಂದೆ ಕೈಕಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುವಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವಡೆಯಂತೂ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಹಣ ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಸದಸ್ಯರ ಗೌರವಧನವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಯಾವಾಗಲೋ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದೆಂಥ ನೀತಿ? ಗ್ರಾಪಂಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದು ಸದಸ್ಯರಾದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ಬಂದವರು. ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವಧನವೂ ಅವರಿಗೆ ದಕ್ಕದಿದ್ದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವರಿಂದ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಗೌರವಧನ ಪಾವತಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಏಕೆ? ಕಿಸಾನ್ ಸಮ್ಮಾನ್ ಯೋಜನೆ ಮೂಲಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೈತರ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯಧನ ತಲುಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ನೇರ ನಗದು ವರ್ಗಾವಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹತ್ತಾರು ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಆಸ್ಪದ ಇರದೆ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಕಾಪಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಅರಿವು ಇದ್ದರೂ ಪ್ರಸಕ್ತ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜಾಣಕುರುಡು ಏಕೆ? ಗ್ರಾಪಂಗಳಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ಗೌರವಧನ ವಿತರಣೆಗೆ ನೇರ ನಗದು ವರ್ಗಾವಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಮೂಲಕ, ಅಪಸವ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಬೇಕು.
