ಬಹಳ ಕಾಲ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಕುರಿತಂತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಮೂವರು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ, ತಾವು ಬೋಧಿಸಿದ ವಿದ್ಯೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾತರ ಅವರ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಮೂಡಿತು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಮೂರೂ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕರೆದು, ಅವರಿಗೆ ಮೂರು ತಲೆಬುರುಡೆ (ಕಪಾಲ)ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿದರು- ‘ಈ ಮೂರು ಕಪಾಲಗಳ ಪೈಕಿ ಯಾವುದು ಮಹಾತ್ಮನ ಕಪಾಲ ಎಂಬುದು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಲ್ಲಿರಾ?’ ಒಬ್ಬಾತ ಶಿಷ್ಯ, ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುವ ಕಪಾಲವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಇದುವೇ ಮಹಾತ್ಮನ ಕಪಾಲವಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ. ಎರಡನೆಯ ಶಿಷ್ಯ, ಆ ಮೂರು ಕಪಾಲಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತೂಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಭಾರವಾಗಿರೋದು. ಮಹಾತ್ಮನದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಮೂರನೆಯ ಶಿಷ್ಯ ದರ್ಭೆಯ ತುಂಡೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಮೊದಲನೆಯ ಕಪಾಲದ ಕಿವಿಯೊಳಕ್ಕೆ ತೂರಿಸಿದ. ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ಕಿವಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಾಗಿ, ಆತ ಹೇಳಿದ, ‘ಗುರುಗಳೇ, ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸೇರಿದ ಕಪಾಲ. ಅದು ಏಕೆಂದರೆ, ಈತ ತಾನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಆಲಿಸದೆ, ಒಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಿವಿಯಿಂದ ಬಿಡುವ ಮನುಷ್ಯ. ಆದುದರಿಂದ ಈತ ಮಹಾತ್ಮನಲ್ಲ’. ಅನಂತರ ಅವನು ಎರಡನೆಯ ಕಪಾಲದ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ದರ್ಭೆಯನ್ನು ತೂರಿಸಿದ. ಆಗ ಅದರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಶಿಷ್ಯ ಹೇಳಿದ-‘ಸ್ವಾಮಿ, ಈತ ಸಾಮಾನ್ಯನೇ. ಹೇಗೆಂದರೆ, ಇವನು ಕೇಳಿದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನಾಗಲೀ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೇಳದ ಹೊರತು ಇವನಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಯಾಗದು; ಸಮಾಧಾನವಾಗದು. ಇವನ ಬಳಿ ಗುಟ್ಟು, ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಉಳಿಯದು’. ಮತ್ತೆ ದರ್ಭೆಯನ್ನು ಮೂರನೆಯ ಕಪಾಲದ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ತೂರಿಸಲಾಗಿ, ಅದು ಹೊರ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಆತ ಹೇಳಿದ, ‘ಗುರುಗಳೇ, ಈತನೇ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಕೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳು ಮಿದುಳಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಶುಭಚಿಂತನ, ಮನಮಂಥನ ಮಾಡುವ ಸ್ವಭಾವ ಇವನಿಗಿದೆ’. ಶಿಷ್ಯನ ಮಾತಿಗೆ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಂಡ ಗುರುಗಳು ತಾನು ಕಲಿಸಿದ ವಿದ್ಯೆ ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವವನು ಇವನೇ, ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
