ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಕೂಡಿಡುವ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜಿಪುಣತನದಿಂದ ಕೂಡಿಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಆಸ್ತಿ, ಒಡವೆ, ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸಿಡುವುದರಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುತ್ತೇವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ‘ನಿಸರ್ಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಬಲ್ಲುದೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ದುರಾಸೆಗಳನ್ನಲ್ಲ’ ಎಂದು ಪ್ರಾಜ್ಞರು ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ದುರಾಸೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅಗತ್ಯವಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಶೇಖರಿಸಿಡುವ ವಿವೇಕವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾಳೆಗೆ ಇಲ್ಲವೇ ನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆಂದು ಆಹಾರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೆಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹಸಿದವರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡುವುದು ಉತ್ತಮ. ಅನ್ನದಾನ, ವಿದ್ಯಾದಾನ, ಶ್ರಮದಾನ, ರಕ್ತದಾನ, ಅಂಗಾಂಗ ದಾನ, ಆರ್ಥಿಕ ದಾನಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತವೆ. ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತವೆ. ಉಳ್ಳವರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ಉದಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಲಾಭಾಂಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟನ್ನು ಹಿಂದುಳಿದವರ, ಸೌಲಭ್ಯವಂಚಿತರ ಊಟ, ವಸತಿ, ಶಾಲಾ ಶುಲ್ಕ, ಪುಸ್ತಕ, ಸಮವಸ್ತ್ರ ಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಾಗಿ ಖರ್ಚುಮಾಡುವ ನಿದರ್ಶನಗಳು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ, ಅಂತಸ್ತು, ಸಿರಿವಂತಿಕೆ ಇರಲೇಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಮೆರೆಯುವ ಉದಾರತನದ ಸಿರಿತನವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.
