ಅದಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧ ನಸುನಗುತ್ತ ‘ನಿಜ, ಈ ಮರ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕವೋ ಅಥವಾ ದೈಹಿಕ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕವೋ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲಾರದು. ಆದರೆ ಅದರ ರೆಂಬೆ, ಕೊಂಬೆ, ಎಲೆಗಳು ಬಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ! ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇತರರಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಅಪೇಕ್ಷಿಸದೆ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಗಾಳಿ, ನೀರು, ನೆರಳು, ಹಣ್ಣು, ಗೊಬ್ಬರ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಜೀವನ ನೀಡುವ ಈ ಮರಗಳು ನಿತ್ಯ ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತೆ. ಮರ ಗಿಡಗಳಿಗೂ ಜೀವವಿದೆ. ಅವುಗಳೂ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತವೆ, ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಸಾಯುತ್ತವೆ ಎಂದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತವೆ. ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಬಾಡುತ್ತವೆ, ನೀರು ದೊರೆತಾಗ ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುತ್ತವೆ ಎಂದಮೇಲೆ ಅವಕ್ಕೂ ಭಾವನೆಗಳು ಇವೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ನನಗೆ ಈ ಮರ ತಂಪಾದ ನೆರಳು ನೀಡಿ, ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲು ಜಾಗ ನೀಡಿದೆ, ಉಸಿರಾಡಲು ವಾಯುವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಋಣ ತೀರಿಸಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದಕ್ಕೇ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ’ ಎಂದಾಗ ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಗುರುವಿನ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ, ವೈಚಾರಿಕತೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಿದರು.
