ಮಹಾರೋಗ ಬಂತೆಂದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಉಡುಗಿಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತೆ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸ ಇಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕ್ರಿಯಾಟಿನಿನ್ ಮಟ್ಟ ಏಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಸಂಬಂಧಿತ ವೈದ್ಯರು ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ ಆರಂಭಿಸಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಮೂತ್ರಪಿಂಡ ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಲಹೆ ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ರೋಗಿ ಬಂದಾಗ, ‘ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂತೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ನಾನೇ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮಗೆ ಸುಲಭವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೆಲಸ ಹಾಗೂ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ತೊಂದರೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ ಚಿಂತಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಯಿಲೆಯ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ, ರೋಗದ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿಯ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಒಮ್ಮೆ ಇದು ಗುಣವಾದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಮನೋಭಾವವನ್ನಷ್ಟೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಲುಬೇಗ ಅವರು ಗುಣವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುವುದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತೇವೆ!
