ಉತ್ತಮ ಅನುಕೂಲಸ್ಥ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ತೆ-ನಾದಿನಿಯರ ಕ್ರೌರ್ಯ, ಉಪಟಳ, ಪತಿಯ ಅನಾಸಕ್ತಿ, ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿದ ವೇದನೆ. ಮೌನವಾಗಿ ತವರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಸಹಿಸಿದಳು. ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ತಾಳ್ಮೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಸಾವೇ ಗತಿ ಎಂದು ತೀಮಾನಿಸಿ ಪತ್ರ ಬರೆದಿಟ್ಟು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವೆನೆಂದು ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ದೇಗುಲಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಹಾಡಿನ ವಿರಾಟ ಪರ್ವದ ಕತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ತುಸು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಳು. ದಾಸರು ಕೀಚಕನ ಕಾಮುಕತನವನ್ನು ಪಾಂಚಾಲಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಭಾವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ‘ಈ ರೀತಿ ಮಹಾರಾಣಿಯಾಗಿ ಸೇವಕಿಯರಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಐವರ ಪತ್ನಿಯಾದ ಪಾಂಚಾಲಿ, ಮಾರುವೇಶದಲ್ಲಿ ವಿರಾಟನ ರಾಣಿಯ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ದುರಂತ! ವಲಲನನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೋದರೆ ಬಾಣಸಿಗರೊಡನೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ! ಇದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದುಃಖದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯಿತು ದ್ರೌಪದಿಗೆ. ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಭೀಮನಿಗೆ ದುಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅರ್ಧಾಂಗಿಗೆ ಅಭಯವಿತ್ತು ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾದ. ಹೀಗೆ ಪುರಾಣೇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಎಂತೆಂಥ ಮಹಾತ್ಮರು ಎಂತೆಂತಹ ಕಷ್ಟನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಜಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಸೋಲಬಾರದು....’ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಥಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ತನ್ನ ಕ್ಷಣಿಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮರುಗಿದಳು. ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಜೀವನ ಎದುರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಳು. ಅದರಂತೆ ಬದುಕಿದಳು. ಅಲ್ಲದೆ, ಮನೆಯ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ, ಮಮತೆಯಿಂದ ಗೆದ್ದು ಜೀವನವನ್ನು ಸುಖಕರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡಳು.
