ಅವನೊಬ್ಬ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಬಾಲಕ. ಅವನ ತಂದೆ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮೊಗಲ್ ಬಾದಶಹ ಅದಿಲ ಶಾನ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಂತ ಸರದಾರ. ಈ ಮಗುವನ್ನು ಬಾದಶಹನಿಗೆ ಮುಜರೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ವಿಜಾಪುರದ (ಈಗಿನ ವಿಜಯಪುರ) ದರ್ಬಾರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಾದಶಹನ ಸಿಂಹಾಸನದೆಡೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರಣಾಮ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವನ ತಂದೆಯ ಸರದಿಯೂ ಆಯಿತು. ಈಗ ಬಾಲಕನ ಸರದಿ. ತಂದೆಯು ‘ಮಗು, ಬೇಗ ಮುಜರೆ ಸಲ್ಲಿಸು. ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡು’ ಎಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೇಳಿ ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ಹುಡುಗ ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ‘ನಿಮಗೆ, ತಾಯಿಗೆ, ದೇವರಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಈ ಆಕ್ರಮಣಕಾರ, ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ವಿನಾಶಗೈಯಲು ಬಂದ ಈ ಪರಕೀಯನಿಗೆ ಎಂದೂ ತಲೆಬಾಗೆನು’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ.
