ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಎನ್ನುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಾರಣ ಆಧುನಿಕ ಪರಿಪ್ರೇಕ್ಷಗಳು. ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಇನಸ್ಟಂಟ್ ಫುಡ್ಗೆ ದಾಸರಾಗಿರುವ ನಾವು ಬದುಕಿನ ಪ್ರಚಲನೆಯೂ ಹಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಅವಸರವಿದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಅವಸರವಿಲ್ಲ. ಗೊನೆ ಮೂಡಿ ಬಾಗಿ ಬಾಳೆ ಗೊನೆ ಹಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನಮಗಿಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಹೀಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಬಾಳಿನ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೂ ಸುಖ -ದುಃಖಗಳಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನೂ ಅತಿ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕಿದೆ. ಬೇಡ ಎಂದರೂ, ಹಣೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ ಆಗುವುದೇ ಆಗುವುದು. ವಸ್ತುಸುಖ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಗಾಧ ವಿಶ್ವಾಸವೇ ನಮ್ಮ ಬಾಳಪಯಣದ ಊರುಗೋಲು. ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸುಖಾಂಬುಧಿಯ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ನೆಲವನ್ನು ಗುದ್ದುವ, ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ತಳ್ಳುವ, ಕಲ್ಲನ್ನೇ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ಷಮತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಡೆಯ ಶ್ವಾಸವಿರುವವರೆಗೂ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
