ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಧರ್ಮರಾಯನು ಭಕ್ತಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನೆದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ. ಮಂಗಳಾರತಿಯ ಸಮಯವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮರಾಯ ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಭೀಮನೊಬ್ಬನ ಹೊರತು ಉಳಿದವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ‘ಈ ಭೀಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೇ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ತಿನ್ನುವುದು ಮತ್ತು ಮಲಗುವುದು. ದೇವರಪೂಜೆಗೆ ಏಳದಷ್ಟು ಆಲಸ್ಯವೇ ಇವನಿಗೆ?’ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಹನೆಯಿಂದಲೇ ಭೀಮ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಮುಸುಕನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಳೆದ. ಆಗ ಅದರ ಒಳಗಿನಿಂದ ಭಗ್ಗನೆ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಬೆರಗಾದ ಧರ್ಮರಾಯ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ. ಇದಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಆಗಮನವಾಯಿತು. ಆತ ಪಾಂಡವರ ಬಂಧು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಸದಾ ಅವರ ಹಿತೈಷಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ. ಆತನನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ತಮ್ಮಂದಿರೊಡನೆ ಕೂಡಿ ಧರ್ಮರಾಯನು ಸತ್ಕರಿಸಿದ. ಬಳಿಕ ಧರ್ಮರಾಯನು, ‘ಕೃಷ್ಣಾ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತನಾಡುವುದಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೀನಲ್ಲದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವವರು ಬೇರಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಂದೇಹ ಪರಿಹರಿಸುವೆಯಾ?’ ಎಂದು ಕೈ ಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣನು, ‘ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ನಿನ್ನ ಸಂಶಯವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವೆನು’ ಎಂದು ಆತನೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ. ಧರ್ಮರಾಯನು ತಾನು ಮಂಗಳಾರತಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ಎದ್ದು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಆತನ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಎಳೆದಾಗ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆ ಬಂದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅದರ ರಹಸ್ಯ ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದ.
