‘ನಾನು ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನೂರಾರು ಜನರಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದೆ, ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಂದರ್ಶನ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ ಪುಣ್ಯ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ತಾವು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ಪಾರಾಯಣ ನಿತ್ಯವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆೆ. ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಂಶವನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಜನ್ಮಸಾರ್ಥಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಗುರುಗಳೇ, ಆತ್ಮಸಾಧನೆಗೆ?’ ಎಂದನು ಶಿಷ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಹನೆಯಿಂದ. ‘ಮಗು, ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯೇ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣ’ ಎಂದು ಮಾರ್ವಿುಕವಾಗಿ ಗುರುಗಳು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ‘ನೀನು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗವಾದ, ನೀನು ಕಲಿತ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿರುವೆಯಾ? ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ, ಗಂಗೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಳುಗಿ ಕುಳಿತ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
