ಛಲದಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೊಂದು ಇದು ಅದ್ಭುತ ಉದಾಹರಣೆ. ಒಬ್ಬ ಬಾಲಕನಿದ್ದ. ಅವನು ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಚುರುಕಾಗಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ 6 ವರ್ಷಗಳಾಗಲು ಅಂದಿನ ಪದ್ಧತಿಯಂತೆ ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಲೆಂದು ಒಬ್ಬ ಗುರುಗಳ ಬಳಿ ಹೋದ. ಆದರೆ, ಆ ಗುರುಗಳೋ ಶಿಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ವಿದ್ಯಾರೇಖೆ ನೋಡಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಬಾಲಕನ ಹಸ್ತವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ನಂತರ ಅವನನ್ನು ವಿದ್ಯಾರೇಖೆಯಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆ ಬಾಲಕ ತುಂಬಾ ನೊಂದು ಹಿಂತಿರುಗಿದ. ಮರುದಿನ ಗುರುಗಳು ನೋಡಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಬಾಲಕ ನಿಂತಿದ್ದ. ಗುರುಗಳು, ‘ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ಹೇಳಿಲ್ಲವೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದರು. ಆಗ ಆ ಬಾಲಕ ತನ್ನ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ. ಗುರುಗಳು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಆತನ ಕೈಯಿಂದ ರಕ್ತ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಬಾಲಕ ಹೇಳಿದ, ‘ಗುರುಗಳೇ ನೋಡಿ, ನಾನು ಚಾಕುವಿನಿಂದ ವಿದ್ಯಾರೇಖೆಯನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ’ ಎಂದ. ಗುರುಗಳು ಆ ಹುಡುಗನ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆ, ಕಷ್ಟ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದೆ ಆ ಹುಡುಗನೇ ಪಾಣಿನಿ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸನಾದ. ಅವನೇ ಸಂಸ್ಕೃತದ ವ್ಯಾಕರಣ ಬರೆದ.
