ನಮಗೆಲ್ಲ ಕಥೆಯಾಗಿ ತೋರಿದರೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ನೀತಿಗಳೆಷ್ಟೋ? ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಗುಳನ್ನೂ ಚೆಲ್ಲದೆ ಬಡಿಸುವ ಆ ಗೃಹಿಣಿಗೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಒಂದುವೇಳೆ ಚೆಲ್ಲಿದಲ್ಲಿ ಆ ತಪ್ಪನ್ನೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳುಗೆಡುವುದರ ಬದಲು ಅದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲು ಬಿಡದೆ, ಚೆಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಗೃಹಸ್ಥನ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ, ಉದ್ದೇಶ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಯಜಮಾನನೆಂದು ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವವರು ಸರಿಯಾಗೇ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕುಟುಂಬದ ಎಲ್ಲರೂ ಇಟ್ಟಿರುವ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒಡೆಯದಿರುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನ್ನದ ಅಗುಳಿಗೂ ಕೊಡುವ ಬೆಲೆ, ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ನೀತಿಗಳು ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಗೋಚರಿಸಬಲ್ಲವು. ಈಗಿನ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಾವು ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆದಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಲಭ್ಯ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಲದ ವರ್ತಲ. ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಲು ನಿರಂತರ ದುಡಿಮೆ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ರೀತಿಯ ದುಡಿಮೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ, ಸಂಸಾರದ ನೆಮ್ಮದಿಯೆಂಬುದು ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಾಣುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಣ್ಣ ಉಳಿತಾಯವೆಂಬ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನವರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ.
