ದಾರಿಹೋಕನೊಬ್ಬ ಇವರ ಚಿಂತೆಯೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿ ನಂತರ ‘ನನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ಎಣಿಸಿ’ ಎಂದ. ಹಾಗೆ ಎಣಿಸಿದಾಗ ಒಂಬತ್ತೇ ಮಂದಿ ಎಣಿಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅವನು ‘ನೀನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಹತ್ತನೆಯವನು’ ಎಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಸಂತಸ. ಎಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಣಿಸಿ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಎಣಿಸಿಕೊಂಡು ‘ಅರೇ, ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂಬತ್ತು ಮಂದಿ. ನಾನೇ ಹತ್ತನೆಯವನು’ ಎಂದು ಸಂತಸಪಟ್ಟರು. ಇದರರ್ಥ ‘ಹತ್ತನೆಯವನು ನೀನೇ’ ಎಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ನೀವು ಏನು ಎನ್ನುವುದು ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಅದು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತಾಯಿತು. ಇದು ತಪ್ಪು. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಯ ಲಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲ. ಎಣಿಸಿದಾಗ ಒಂಬತ್ತು ಮಂದಿ ಲೆಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಹತ್ತು ಮಂದಿಯಾಗುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಿಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಎಣಿಸಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಎಣಿಕೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ಜೀವನದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಹಾಗೇ. ಎಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಕೂಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಕಳೆಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಗುಣಿಸುವಲ್ಲಿ, ಭಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ನೀವು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಹೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯ ಬರೋದಿಲ್ಲ’ ಎಂದರು ಗುರುಗಳು.
