ಎಂಭತ್ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಡೆದ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮವೆಂದರೆ, ಭಗವಂತನು ವಿಶೇಷ ಕೃಪೆ ಮಾಡಿ ನೀಡಿದ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ಕೊಡುಗೆ. ದುರ್ದೈವದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಯುಷ್ಯವು ಅದನ್ನು ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿ ಆನಂದಿಸದೆ, ಅದರ ಕಡೆ ನೋಡದೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಇತರರಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಕಲೆ, ಶಕ್ತಿಯುತವಾದ ದೇಹ, ಚುರುಕುಬುದ್ಧಿ, ಧನಸಂಪತ್ತು, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಇವೆಯೆಂದು ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಕೀಳರಿಮೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ನೀಡಿದವನನ್ನು ಬಯ್ಯುತ್ತ ದುಃಖಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವೆಲ್ಲ ಒಂದು ವಾಹನಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಲಕರಣೆಗಳಾಗಿರಬಹುದೇ ಹೊರತು ಮೂಲಗಾಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಬರೀ ಅವುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಮೂಲಗಾಡಿಯನ್ನೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಮಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅಪಮಾನವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು? ಅನುಭಾವಿಗಳ ಬೋಧನೆಗಳು, ದಾಸರ ಪದಗಳು, ವಚನಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಈ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಅನಾವೃತ್ತಗೊಳಿಸಿ ಆನಂದಿಸದಿದ್ದರೆ ಹಾನಿ ಯಾರಿಗೆ?
