ಮೃಖಂಡು ಎಂಬ ಮುನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಹಳ ವರ್ಷವಾದರೂ ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವರಾದ ಶಿವನನ್ನು ಕುರಿತು ಕಠಿಣವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಶಿವನೊಲಿದ. ಮೃಖಂಡುವಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ, ‘ನಿನಗೆ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯಿರುವ ನೂರುವರ್ಷ ಬದುಕುವ ಮಗ ಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಸುಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಅಲ್ಪಾಯುಷಿ ಮಗ ಬೇಕೋ’. ಮೃಖಂಡು, ‘ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯವಿರುವ ಸುಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಮಗನನ್ನು ಕರುಣಿಸು’ ಎಂದು ಬೇಡಿದ. ಶಿವನ ವರಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಗಂಡುಮಗುವಿಗೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಎಂದು ಹೆಸರನ್ನಿತ್ತರು, ಮುಂದೆ ಅವನು ವೇದ, ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಸುಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ಜೀವಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಹದಿನಾರನೇ ವರ್ಷದ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸತೊಡಗಿದರು. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ, ‘ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಇಷ್ಟು ಸಮಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಗನ ಬಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರು. ಮಗ ಧೃತಿಗೆಡಲಿಲ್ಲ. ‘ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾವನ್ನು ಜಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವೆ’ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ, ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶಿವಲಿಂಗದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸಿದ.
