ನಿಜಕ್ಕೆಂದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಯೋಗ್ಯತೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಆ ಬಗೆಗೊಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅದು ಖಂಡಿತಾ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ವಿಶ್ವಾಸ ತನ್ನ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದರೆ ಅದು ಅಹಂಭಾವ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ನಾನು ಇಲ್ಲದಿರೆ ಏನಿಲ್ಲ’ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸರಿಯಲ್ಲ. ‘ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಜಗತ್ತು ಎಂದಿನಂತೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ’ ಎನ್ನುವುದು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು. ಜಗತ್ತು ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಕಂಡಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಕ್ಕಿದೆ. ಇಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಯೋಗ್ಯತೆಗಳನ್ನೇ ಸಾಧನೆ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ದಿನಂಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ ಪ್ರದರ್ಶನದತ್ತ ಅಲ್ಲ. ಅಹಂಭಾವದಿಂದ ಉನ್ನತಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ವಿನಯ, ಸರಳತೆ, ಸೌಜನ್ಯ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ, ಸಮನ್ವಯದಂಥ ಗುಣಗಳೇ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಬಲ್ಲವು. ಇವುಗಳ ಅಳವಡಿಕೆಯಿಂದ ಜೀವನದ ದಾರಿಯೂ ಸುಗಮ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ. ವಿನಾಕಾರಣ ಅಹಂಕಾರ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೂ ಹಾನಿ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಮನಗಾಣೋಣ. ಸರಳತೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗೋಣ.
