

| ಮೇಧಾ ಪ್ರಹ್ಲಾದಾಚಾರ್ಯ ಜೋಶಿ
ಆಗ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ವಿದ್ಯಾ, ‘ತುಕಾರಾಮ್ ಒಂಬ್ಳೇ ಯಾರ್ ಅಂತ ಗೊತ್ತದ ಏನ್ ನಿಮಗೆಲ್ಲ?’ ಅಂದ್ಲು. ಎಲ್ಲರೂ ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ‘ನೀವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಕಸಾಬ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರೀ ಚರ್ಚಾ ಮಾಡ್ಲಿಕತ್ತೀರಿ ಆ ನೀಚನನ್ನ ಹಿಡಿದು ಹಾಕಿದವರೇ ತುಕಾರಾಮ್ ಒಂಬ್ಳೇ, ಒಬ್ಬ ಸಬ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್. ಕಸಾಬ್ನ ಗುಂಡಗಳನ್ನ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಮ್ಮ ಎದಿ ಮ್ಯಾಲೆ ತೊಗೊಂಡ್ರೂ, ಕಡೀಕೂ ಆ ಕಸಾಬ್ನ್ನ ಹಿಡಿದ್ರು. ಆದ್ರ ಇದ್ರಾಗ ಅವರು ತಮ್ಮಪ್ರಾಣಾನೇ ಕಳಕೊಂಡ್ರು’ ಅಂತ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿಸಿದಳು ವಿದ್ಯಾ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿದಾಗ, ಕೇಳಿದಾಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಸಮಾಜದ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ.
ನಾವು ರಾಮನಷ್ಟೇ ರಾವಣನನ್ನು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೀವಾ? ರಾವಣ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿ, ಅವನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಅವಳ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧ ಎಂದಿಗೂ ರ್ಸ³ಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ‘ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ನಿಜವಾಗಲೂ ಸುಯೋಧನ ಎನ್ನಬೇಕು. ತನಗಾದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದವನು’ ಎಂದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ದುರ್ದೈವವೆಂದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರೇ ಇಂಥದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಇದಲ್ಲ. ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದು. ರಾಮನ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸೋಣ. ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ ಚರಿತ್ರಹೀನ ರಾವಣನ ಪ್ರಶಂಸೆ ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಧರ್ಮಯುದ್ಧವನ್ನು ನ್ಯಾಯವಾಗಿಯೇ ಗೆದ್ದ ಪಾಂಡವರ ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡೋಣ.
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾರಕ ಬಂದೂಕನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅಜ್ಮಲ್ ಕಸಾಬನನ್ನು, ಕೇವಲ ಲಾಠಿ ಹಿಡಿದ ತುಕಾರಾಮ್ ಎದುರಿಸಿದರು. ಅಂದು ಧೈರ್ಯವೇ ಒಂಬ್ಳೇ ಅವರ ಅಸ್ತ್ರ. ಆದರೆ ಅವರ ಈ ಶೌರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಷ್ಟೋ ಜನಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಸಾಬ್ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಇದೇ ದುರ್ದೈವ. ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು, ಯಾರನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರವಿರಲಿ. ಅನ್ಯಾಯ, ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವ ಮಾನಸಿಕತೆಯಿಂದ ಹೊರಬರೋಣ. ಸಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶಂಸಿಸೋಣ.
(ಲೇಖಕರು ಹವ್ಯಾಸಿ ಬರಹಗಾರರು)
(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ:manollasavv@gmail.com)