ಸಿದ್ಧಪುರುಷರೊಬ್ಬರು ಹಳ್ಳದ ಹರಿಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿ ಏಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಹಳ್ಳದ ದಡದಲ್ಲಿ ಅದು ನಡೆಯುತ್ತಲಿತ್ತು. ಏಡಿಯ ವಿಕೃತ ದೇಹ, ಅಡ್ಡ ನಡಿಗೆ ಕಂಡು ಮರುಗಿದರು. ಏಡಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ‘ದೇವರು ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸುಂದರ ದೇಹ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕುರೂಪವಾಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಿನಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ. ನಿನಗೆ ಎಂಥ ದೇಹ ಬೇಕೋ, ಯಾವ ಬಣ್ಣ ಬೇಕೋ, ಬೇಡು ಈಗಲೇ ಕೊಡುವೆ!’ ಎಂದರು. ಏಡಿ ಹೇಳಿತು, ‘ನನಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೇಕೆ ಅನ್ನಿಸಿತು? ಸಾವಿರಾರು ವರುಷಗಳಿಂದ ಇದೇ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಶಕ್ತ, ಸುಂದರ ಶರೀರ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ?’ ಏಡಿಯ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಸಿದ್ಧಪುರುಷರು, ‘ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಮಾನವರು, ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಾಲದೆಂದು ನಿತ್ಯ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದು ಬೇಕು ಇದು ಬೇಕೆಂದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ನೀನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ?’ ‘ಹೌದು, ಗುರುಗಳೇ ಅವರು ಬೇಡಲೆಂದೇ ಬಂದವರು. ನಾವು ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತೃಪ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬಂದವರು’ ಎಂದಿತು ಏಡಿ.
