ಹೌದು, ಕರೊನಾ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠಗಳು ಅನೇಕ. ಜಗತ್ತು ಅದೆತ್ತಲೋ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ‘ದುಡ್ಡಿದ್ದವನೇ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ’ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ನಡೆನುಡಿಯಿತ್ತು. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಜನರು ತಪ್ಪನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ದೂರುವುದೇ ಹಲವರ ದೈನಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ವೃತ್ತಿ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಮನೆ ಸ್ವಂತದ್ದಿಲ್ಲ, ರಸ್ತೆ ಹಾಳಾಗಿದೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಳಪೆ, ವಾಹನ ಸೌಕರ್ಯ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದೆ, ಸಂಬಳ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ - ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನೂರಾರು ಚಿಂತೆಗಳು. ಈಗ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ‘ಬದುಕಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪ’ ಎನ್ನುವ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ. ‘ಇವ್ಯಾವುದೂ ಬೇಡ, ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಯಿದ್ದರೆ ಸಾಕು. ಬಂಧುಗಳು ಬೇಕು, ಹಿರಿಯರು ನಮ್ಮೊಡನಿರಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕು’ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಇಂಗಿತಗಳಿಗೆ ಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಲವಿದು. ಬಿಡುವು, ವಿಶ್ರಾಂತಿಗಳಿಗೆ ಮೆರುಗು ನೀಡಿದ ಸನ್ನಿವೇಶವಿದು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಯಾವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡ ಸಮಯವಿದು. ಕೌಟಂಬಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಅತುಲ್ಯವಾದ ಮೌಲ್ಯವಿದೆ. ಮನುಜರ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯ, ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದು ಎಂಬುದು ದಟ್ಟವಾಗಿ ಮನದಟ್ಟಾದ ಮುಹೂರ್ತವಿದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ಗಳೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಎಂಬುದು ಅನುಭವವಾದ ಅವಧಿಯಿದು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಕಾಲಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವಂತಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದ ಮನ್ವಂತರವಿದು. ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯವರ್ಧನೆಗೆ ಚಿಂತನ-ಮಂಥನ ನಡೆಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ ವಿರಾಮವಿದು. ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಧನ್ವಂತರಿ: ಆತ್ಮಬಲವೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ನೋಡಿ..
