ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲ ಜರಾ. ಮತ್ತೊಂದು ಅಕಾಲ ಜರಾ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರಾಯ ಎಪ್ಪತ್ತೋ ಎಂಬತ್ತೋ ವರ್ಷವಾದಾಗ ವಯಸ್ಸಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಐವತ್ತು ವರ್ಷದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲೇ ಕಣ್ಣು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ಕಿವಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದವಾಗಿದೆ, ಮೈಕೈ ನೋವು ವಿಪರೀತವಿದೆ, ಚರ್ಮ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದೆ, ತಿಂದದ್ದು ಜೀರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಿದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ನನಗೇನೂ ಕೈಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ವಯಸ್ಸಾಯಿತು ಎಂದು ದೀರ್ಘಶ್ವಾಸ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರನ್ನು ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಅದುವೇ ಅಕಾಲ ಜರಾ! ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರ ಅಭಿಲಾಷೆಯೆಂದರೆ ‘ಅನಾಯಾಸೇನ ಮರಣಂ ವಿನಾ ದೈನ್ಯೇನ ಜೀವನಂ’. ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನರಳಾಟ ಇರಕೂಡದು, ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ಒದ್ದಾಡದೆ ವಯಸ್ಸಹಜವಾಗಿ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಬೇಕು, ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಬೇಡಿಕೊಂಡು ಪರರ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಂತಾಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ಈ ಮಾತಿನ ಅಂತರಾಳ. ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಮಲಗುವಂತಹ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿದ್ದಾಗ ಅನ್ಯರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗದೆ, ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಇರಲಿ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯ. ಹೀಗೆ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಮುಪ್ಪು ಆವರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಅಕಾಲ ಜರಾ ತಡೆಯುವುದು ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಬೇಕು. ನಗರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಗರಾಧ್ಯಕ್ಷರಂತೆ, ರಥವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ರಥಿಕರಂತೆ, ಮೇಧಾವಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅರಿತು ವಿಶೇಷ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಶರೀರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಮಾರ್ವಿುಕವಾದ ವಿವರಣೆ ಚರಕಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಕಲ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಆಯುರ್ವೆದ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದೆ.
