ಒಂದು ದಿನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯ ಅದರಲ್ಲಿ ಚಹಾ ತಂದು ಕೊಡುವಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕೈ ಜಾರಿ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆಯಾಯಿತು. ‘ಗುರುಗಳೇ ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರಮಾದವಾಯಿತು. ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅನುಭವಿಸಲು ಸಿದ್ಧ’ ಎಂದು ಬಿನ್ನವಿಸಿದ. ಗುರುಗಳಿಗೆ ಏನೂ ತೋಚದೆ ‘ಏನಾಯಿತು’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ‘ನಾನು ತಮಗೆ ಚಹಾ ತರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕೈ ಜಾರಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಪ್ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು’ ಎಂದು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ. ಗುರುಗಳು ಒಂದುಕ್ಷಣ ಶಿಷ್ಯನತ್ತ ಅಸಮಾಧಾನದ ನೋಟ ಬೀರಿದರೂ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಂದಿನಂತೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಇತ್ತು. ಸುಮ್ಮನೆ ಎದ್ದು, ‘ಎಲ್ಲಿ ಒಡೆಯಿತು ತೋರಿಸು’ ಎಂದರು. ಶಿಷ್ಯ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಪೊರಕೆ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಕಪ್ನ ಚೂರುಗಳನ್ನು ಗುಡಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಶಿಷ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ‘ಗುರುಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಗುರುಗಳು, ‘ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡುವ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದರು.
