ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದ. ಆತ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಜನೆಗಾಗಿ ಗುರುಗಳೊಬ್ಬರ ಬಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದ. ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು, ‘ಮಗೂ.. ನೀನು ಬಲಶಾಲಿ ಆಗಬಯಸುವೆಯೋ, ವೀರನಾಗಬಯಸುವೆಯೋ? ಬಲಶಾಲಿ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಕುದುರೆ ಸವಾರಿ ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವೀಣ್ಯ ಗಳಿಸು. ವೀರನಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಹಿಂಸೆ, ಮೈತ್ರಿ, ಕರುಣೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ರತೆಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸು. ಸೇವಾ ಪರಾಯಣನಾಗು’ ಎಂದರು. ಶಿಷ್ಯ ತನ್ನ ಮನೋವಾಂಛಿತ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಯತೊಡಗಿದ. ಒಮ್ಮೆ ಗುರುಗಳ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅತಿಥಿಗಳೊಬ್ಬರು ಬಂದರು. ಅವರು ರಾಜವಂಶದ ಶತ್ರುವಾಗಿದ್ದರು. ಪರಮ ಸೇವಾ ಪರಾಯಣನಾದರೂ ರಾಜಪುತ್ರನು ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರತೆಯಿಂದ ಮಾಡಲು ಅಸಮರ್ಥನಾದ. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗುರುಗಳು, ‘ವತ್ಸಾ.. ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅತಿಥಿಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಾವದಿಂದ ಮಾಡು’ ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಶಿಷ್ಯ ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪದೆ ಆವೇಶದಿಂದ ತಂದೆ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ‘ಎಂಥ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಳಿಸಿದೆಯಪ್ಪಾ.. ಶತ್ರು-ಮಿತ್ರ ಬೇಧವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವ, ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಆದೇಶ ನೀಡಬಹುದೆ?’ ಎಂದ. ರಾಜ ವಿಷಯವನ್ನು ಊಹಿಸಿ ಹೇಳಿದ-‘ಈ ಮಾತಿಗುತ್ತರವನ್ನು ಈಗಲೇ ನೀಡಲಾರೆ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿನಗೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ’.
