ಅಂದಹಾಗೆ ಸಭಾಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದ ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಹಾನಿಯೇನೂ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಆಗುವ ಅಪಮಾನಗಳು ನಮ್ಮ ಧೀಃಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗಂಡುಕವಿ ಎಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕವಿರನ್ನ ವಿದ್ಯಾವಾಂಛೆಯಿಂದ ವಿದ್ಯಾಗುರುವನ್ನು ಅರಸುವಾಗಲೂ ‘ವಿದ್ಯೆಯೇನು ಕೊಂಡು ತಂದು ಹೊತ್ತು ಮಾರಲು ಬಳೆಯ ಮಲ್ಹಾರವೆ?’ ಎಂದು ಅವಮಾನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಛಲ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ರನ್ನನ ಕೃತಿ ‘ರತ್ನಮುಮಂ ಪೇಳ್ ಪರೀಕ್ಷಿಪರ್ಗೆಂಟೆರ್ದೆಯೇ’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಪರಿ ರೋಮಾಂಚನ ತರಿಸುವಂಥದ್ದು. ಹೀಗೆ ಅಪಮಾನ, ನಿಂದೆ, ಕುಹಕ, ವ್ಯಂಗ್ಯ, ಹುನ್ನಾರಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಫಲ್ಯದ ಸೋಪಾನಗಳೇ. ಅಲ್ವೆ? ಅಪಮಾನವಾದರೆ ಒಳಿತೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅಪಮಾನದಿಂದ ಅಭಿಮಾನದೆಡೆಗೆ ಸಾಗಬೇಕು.
