ಹಾಗಾದರೆ ಯಾವ ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದಿರುವ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಋಣಾನುಸಾರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಜೀವನವು ನಿಸ್ಸಾರವೇನು? ಹುಟ್ಟು-ಸಾವಿನ ನಡುವಿನ ಬದುಕು, ಬಾಂಧವ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಬರಡಾಗುತ್ತದೆಯೇನು? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಲೌಕಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಜೀವನ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೂಡಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೋಹ-ಮಮತೆಯ ಬಂಧುತ್ವವು ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ಮಾರ್ದವತೆಯಿಂದ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ಕಲಿಸಿದರೆ, ದ್ವೇಷ-ಮತ್ಸರಗಳಿಂದೊಡನಾಡುವ ಜೀವಗಳು ಮೋಹ ಮುಕ್ತರಾಗಲು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳೆಹೊಡೆಯುವ ನಯವಂಚಕರು ಬದುಕಿನ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಕಳಚುತ್ತಾರೆ. ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ ಮತ್ತು ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಬಿದ್ದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ನೋವು-ನಲಿವು, ಒಲುಮೆ-ಹಗೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಜೀವನದ ಕ್ಷಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
