

ನೀವೇನು ಮಾಡಬೇಕೊ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಶಾಂತಿ ಸಂಧಾನ ಸಫಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಮಹಾಭಾರತದ ಯುದ್ಧವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಆದ್ದರಿಂದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಬರಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೂ ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಂತಿಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಇದೇಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ಸ್ವಭಾವ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲೇಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಫಲಿತಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಮೋಹವಿರಬಾರದು. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ವಿಷಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬೆಳೆದರೆ ಅದರೊಡನೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಕಳೆಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೆಸೆಯುತ್ತೀರಿ. ಮತ್ತೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳೆದರೆ, ಓ, ಈಗ ತಾನೆ ತೋಟವನ್ನು ಶುದ್ಧ ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಳೆಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆಯಲ್ಲ! ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿ. ಅಶುದ್ಧವಾಗುವುದು ದೇಹದ ಸ್ವಭಾವ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದೆ! ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತರುತ್ತಿರಬೇಕು. ಜ್ಞಾನದ ನಾಲ್ಕು ಸ್ತಂಭಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಾರಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ವಿವೇಚನೆ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಸ್ವ-ಹತೋಟಿ, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದು (ಇಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸದಿರುವುದು), ನಂತರ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಬಯಕೆ!
- ಇವು ಜ್ಞಾನದ ನಾಲ್ಕು ಸ್ತಂಭಗಳು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜಾರಿ ಹೋದರೆ, ಅದುವೂ ಒಂದು ಹಂತವೇ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ತಿಳಿದೂ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರೂ, ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಡಿ. ಅದೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವೆ. ಓ ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅವರೇ ತಪ್ಪಾಗಿರಬೇಕು. ಅದರಿಂದ ಏನೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪೂ ನನ್ನದೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನಬೇಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ವರ್ತಮಾನದ ಕ್ಷಣ! ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಹಿತಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಆಗುತ್ತಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹಿತಕರವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಆಗುತ್ತಿರಲಿ, ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದುವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲದರ ಒಂದು ಭಾಗ. ನಾನು ಇದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮೇಲೇಳಿ! ಯೋಗಸೂತ್ರಗಳ ಕರ್ತಾರರಾದ ಪತಂಜಲಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ‘ಸತು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ನೈರಂತರ್ಯ ಸತ್ಕಾರಸೇವಿತೊ ದೃಢಭೂಮಿಃ’ ಎಂದರು. ಧ್ಯಾನ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ. ಈ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಸನ್ಮನದಿಂದ ಮಾಡಿದರೆ, ಆಗ ಆ ಜ್ಞಾನವು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ: instagram@srisriravishankar.kannada)