ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಡಿ.ಎಂ.ಸಿ ಎಷ್ಟೋ ತೀರ್ಪಗಳನ್ನು ನೀಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ದಾಖಲೆ ಎನಿಸುವಂತೆ ಅವರು ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೇ ಕಳಂಕ ತಂದಿದ್ದ 1975ರ ತುರ್ತಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪ. ಸಂವಿಧಾನದ 21-22ನೆಯ ನಿಬಂಧನೆಯ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಆಜ್ಞೆ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದರೂ, ‘ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಾನಬದ್ಧತೆಯ ಸಂವಿಧಾನ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದೆಂದು ಹೇಳಿ, ತುರ್ತಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತಿಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ದಿಟ್ಟ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡಿ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗಮನ ಸೆಳೆದರು. ಅಂದಿನ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೇಡೆಂಬಂತೆ ಅವರನ್ನು ಅಲಹಾಬಾದ್ ಉಚ್ಚನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದರೂ ಅವರು ಆ ಬಗೆಗೆ ಚಿಂತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಡಿ.ಎಂ.ಸಿ ದಿಟ್ಟತನ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ. ಅವರು ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟಿನ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದಾಗ ಗೋವಿಂದ ಭಟ್ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದರು. ಆಗ ಇಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಎ.ಎನ್.ರಾಯ್, ‘ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪೂರ್ಣಪೀಠ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತು. ಅವರಿಗೆ ಚಹಾಕೂಟ ಏರ್ಪಡಿಸಿದಾಗ, ನ್ಯಾ.ರಾಯ್ ತಮ್ಮ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ಡಿ.ಎಂ.ಸಿ-‘ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಹೈಕೋರ್ಟ್ಗಳು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟಿನ ಆಡಳಿತಾಧೀನವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಕೂರುವುದು ತಪ್ಪುಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತದೆ’ ಎಂದರು. ಆಗ ನ್ಯಾ.ರಾಯ್, ‘ಹೈಕೋರ್ಟ್ಗಳ ತೀರ್ಪಗಳನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟಿಗಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ನೇಮಕಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಬೇಕು’ ಎಂದಾಗ, ಡಿ.ಎಂ.ಸಿ-‘ನಮಗೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಜಡ್ಜ್ ಆಗುವ ಇಚ್ಛೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ರಾಜ್ಯವೊಂದರ ಉಚ್ಚನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳ ರಕ್ಷಣೆ’ ಎಂದು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
