ಕೊಡಗಿನ ವಿಲೀನದ ನಂತರ, ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಆಡಳಿತಗಾರರು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಬದಲು ಕೊಡವರ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು, ನೋವುಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಗೌರವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸಮಾನರು ಅಥವಾ ಸಮಾನ ಪಾಲುದಾರರು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಕೊಡವರ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತಮ್ಮ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ, ಆಕ್ರಮಿತ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ವಸಾಹತು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸಿದರು. ಸರ್ಕಾರವು ಸಂಸ್ಕöÈತಿ ಮತ್ತು ಅನ್ಯ-ಕೇಂದ್ರಿತ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿತು, ಕೊಡವರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನವರೊಂದಿಗೆ ಮರು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿತು. ಅವರು ಅಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಶಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದರು, ನಮ್ಮ ನೆಲ, ಜಲ, ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳು, ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು, ಖನಿಜ ಸಂಪತ್ತು, ಮರಗಳನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಕೊಡವರ ವಿರೋಧಿ ಕೃಷಿ ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಸುಧಾರಣಾ ಕಾಯ್ದೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ನಮ್ಮ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಶೋಷಿಸಿದರು, ತೀವ್ರ ಬರ ಮತ್ತು ವಿಪತ್ತುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದುರಂತ ಭೂಕುಸಿತಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರು. ಈಗ, ಕೊಡವರನ್ನು ಭಯದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ದೋಚಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನಂಬಿಕೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗೆ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರು.