ಎರಡನೇ ಬಾರಿಯೂ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ ಹಾಳಾದದ್ದು ರೋಹಿಣೆಗೆ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತ ತರಿಸಿತ್ತು. ಆಕೆ ಖಿನ್ನತೆಯಿಂದ ಬಳಲಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಸದಾ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಮಾತಾಪಿತರು ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದಾಗ ರೋಹಿಣಿ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಳು. ಆಕೆಯನ್ನು ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕದಲ್ಲಿ ನರ್ಸ್ ಆಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಕಹಿ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮರೆತ ರೋಹಿಣಿ ಹೊಸ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡತೊಡಗಿದಳು. ಆಗ ಅವಳ ವಯಸ್ಸು 34 ದಾಟಿತ್ತು. ಕೆಲದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ರೋಹಿಣಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ತುರ್ತು ಸೇವಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಣೆಗಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿದಳು. 50 ನರ್ಸ್ಗಳಿದ್ದ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಕೋಣೆಯೊಂದು ಅವಳಿಗೆ ದೊರೆಯಿತು. ತನಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲರೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸುಖದಿಂದ ಇರುತ್ತಿದುದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಆಕೆಗೆ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ಆಜೀವ ಪರ್ಯಂತ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ರೋಹಿಣಿಯ ಮೊಬೈಲ್ಗೆ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ನಂಬರೊಂದರಿಂದ ಕರೆ ಬಂದಿತು. ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಪುರುಷನೊಬ್ಬ ‘ಹಾಯ್ ಸುಜಾತಾ’ ಎಂದು ಮಾತಿಗಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ‘ನಾನು ಸುಜಾತಾ ಅಲ್ಲ. ನೀವು ರಾಂಗ್ ನಂಬರ್ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ’ ಎಂದು ರೋಹಿಣಿ ಉತ್ತರಿಸಿ ಕರೆ ಮುಗಿಸಹೊರಟಾಗ, ಆತ, ‘ಸಾರಿ ಮೇಡಂ, ನಿಮ್ಮ ಧ್ವನಿ ಅತಿ ಮಧುರವಾಗಿದೆ, ನೀವು ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಬಹುದೇ’ ಎಂದ. ರೋಹಿಣಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ತನ್ನ ವಿವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದಳು. ಜೋಸೆಫ್ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡ ಆತ ತಾನು ಚೆನ್ನೈನ ಪಂಚತಾರಾ ಹೋಟೆಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿರುವೆನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದ. ಇಬ್ಬರೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆದರು.
